کاندیش

فرزادِ عزیزم، یکسال است که از خواندنِ کلماتِ مملو از عشق به انسانیتت محرومیم

2011-05-06T06:25:00.002-05:00

فرزاد عزیزم

یکسال از رفتنِ تلخِ تو و یارانِ مقاومت می گذرد، یکسال است که از خواندنِ کلماتِ مملو از عشق به انسانیتت محرومیم، ولی باور کن که حتی روزی بی یادِ شریفت به سر نبرده ایم، بعد از 365 روز تلخِ بعد از رفتنت هنوز دوستدارانت با تصویر تو خود را نشان می دهند. گفته بودم خبر تلخ بود به تلخی 31 سال نادیده گرفته شدن حقوق انسانی مان بدست دیکتاتور اسلامی، تلخ بود به تلخی تجاوز در کام قربانی، تلخ بود به تلخی سفره خالی کارگرانمان، تن فروشی زنانمان، کودکان خیابانی مان، دختران به فروش رفته مان در کشورهای خلیج، لحظه های تیرباران رفقایمان، فریاد زیر شکنجه، زجه مادر فرزند در خون غلتیده، نگاه بدر دوخته پدرانمان، کلاسهای خالی از معلم، صورت سوخته کودکان مدارس هایمان، تلخ بود به تلخی غروب زندان در کام فرزاد زندانی شماره 135490648 در زندان اوین. می خواستی قلب پر تپش ات را به کودکی از دیار صمد و سبلان، ترکمن صحرا و توماج، یا بهمن و شاهو پیشکش کنی. یادت رفته بود که اینان از قلبهای تپنده و گامهای محکم هراسانند. بیاد چه کسی به طرف چوبه دار رفتی؟ جلاد به پاس عظمتت کلاه از سر بر گرفت؟ نه مطمئنم که نقاب بر چهره زد تا شرمساری اش را بپوشاند. خورشید شرم داشت از دیدن تن رقصانت بر چوبه دار. طناب دار شرمت باد، آیا از وجود ناخوانده میهمان عزیزی چون فرزاد بی خبر بودی که مویه نکردی، که از هم نگسستی، چگونه عظمت فرزاد را تاب آوردی؟

فرزاد عزیزم، عمر کثیف رژیمهای ننگین ضد بشری نه تنها در ایران بلکه در تمام منطقه خاورمیانه رو به افول است و انسانهای آزادیخواه و برابری طلب در نبردی خونین با خونآشامان زمانه در نبردند، گفته بودم که در فردای پیروزی آزادیخواهان ایران تمام نامه هایت را جزء متون درسی کودکانمان خواهیم کرد، تا عشق به انسان و انسانیت را از لابلای سطور ذهن شریفت که هیچگاه به بند کشیده نشد را بیاموزند، روز جان باختنت روزِ سر فرود آوردن عاشقانِ آزادی در برابرِ عظمتِ انسانی ات و روز معلم نام خواهد گرفت، آنروز دور نیست

سال نو داره میاد، سر پیچِ همین کوچه ی فرداست

2011-03-18T22:24:00.003-05:00

سال نو داره میاد، سر پیچِ همین کوچه ی فرداست

علی رغمِ

دیوارهای بلند سونامی

ترکِ خیابانهای زلزله زده

دودِ تنِ " محمد ابو عزیز" تونسی

خون دلمه بسته سنگفرش خیابانهای لیبی

شب زنده داریهای " میدان التحریر" مصر

گلوهای پاره شده آزادگانِ بحرین و یمن

سوریه و کردستان

کشتار بی دفاعانِ " قزل حصار

اعدام " فرزاد، زینب، فرهاد ، علی و مهدی

شهلا، صانع، مختاری و .....دگر بی نام های اعدامی"

گورهای بی نشان

کودکانِ خیابان

مادرانِ لاله پارک

کارگرانِ لای چرخ

سالِ نو داره میاد، سالهاست که میاد

با صدورِ دمکراسی آمریکایی به عراق

با " عملیات انفال" و " حلبچه

با خاورانهای ممنوعه

با آتش زدنهای خطوط قرمز

سال نو داره میاد

با " نیازِ جوشانِ نان، در چشم آدمی

سالِ نو داره میاد، سر پیچِ همین کوچه ی فرداست

" دهن کجی زیبای زمین به" آدمی

داره میاد

و من

دلتنگم و نگرانِ " آدمی"

خدایتان هر چه که باشد در این مورد خاص، کلاف سر درگمی است که باید به سونامی ژاپن سپردش

2011-03-15T23:46:00.003-05:00

روزهاست که مرتب چشمم به تلویزون و دیدنِ تصاویر مربوط به زلزله و سونامی ژاپن است، بشدت تکان دهنده و حزن آلود است. در کنار اخبار مربوط به بی خانمانی و مرگ هزاران انسان به قهر طبیعت، مرتب در تویتر خبرهای مربوط به انفجار راکتورهای اتمی در " فکوشیما"، نگرانی برای انسانهای آسیب دیده و به تبع آن برای کل بشریت چند برابر می کند. بحث مربوط به قهر طبیعت و تشعشعات اتمی را فعلن کنار می گذارم. در صدد آنم که با وام گرفتن از مقاله ای از " رچارد داوکینز" تحتِ عنوانِ " خدا و فاجعه" به مراسم کلیسا رفتن و دعا کردن و تبلیغات در این زمینه در فیس بوک و تلویزیون نگاهی اجمالی داشته باشم.

زلزله و سونامی ژاپن بعنوان یکی از پنج فاجعهِ طبیعی در تاریخ بشریت و فجیعترین روخدادِ طبیعی در یکصد سال اخیر تاریخ ژاپن ،می رود که به موازاتِ تشعشعاتِ رادیواکتیو به نطقه سیاهی در تاریخ بشریت در آستانه قرن بیست و یکم تبدیل شود. تغییرات و فعل و انفعالات زمین شاید برای دانشمندان/ زمین شناسان و مردمانِ آگاه قابل توجیه و تفسیر باشد. اما توجیه این فاجعه و سپاسگذاریِ از آفریننده اش از طرف افراد مذهبی و کلیسا روندگان خود داستانِ دیگری است.

می دانم که بی رحمی و غیر منصفانه خواهد بود اگر بگویم، در این روزهای تلخ به کلیسا می روید که شاکر و سپاسگذارِ خدایی باشید که شما یکی از قربانیانِ فاجعه نبوده اید. (برای کسانی که لحظاتِ تلخِ و فجایعی نظیر جنگ، بمباران، و لحظاتِ خیره شدنِ پر دلهره به بمب افکن و یا تپش قلبِ دردناک در لحظه نگاه کردن به برگه های چسبیده به در و دیوار زندانِ که مزین به اسامی اعدامیان هست را تجربه کرده باشد، می توانند درک کنند که چه می گویم، وقتی که بلا از ما دور می شود و گریبانِ دیگری را می گیرد آرامشی توأم با شرم و نفرت به آدمی دست می دهد). حال من مانده ام که این عزیزانِ ثناگو و شکر گذار برای چه چیزی به سپاسگذاری خداوند متعالشان در این روزهای اشک خشکیده و سوز آه می پردازند.

ثنا گویندش برای اینکه خدای توانایشان زمینی آفریده که هر از چند گاهی خودی تکان دهد و اینچین مخلوقاتش را به روز سیاه بکشاند، جسمشان را تکه پاره کند، له کند، خفه کند که توِ ثناگو به کلیسا بروی و برای آرامش روح از دست رفتگان از همان خدایِ قاتل در خواستِ کمک کنی؟ یا اینکه زمین را آفریده و آنرا به خود وانهاده؟! خب حالا این خدای توانا آیا قادر نیست که آفریده خود را کنترل کند که اینچنین دهانِ سیاهش را برای دیگر مخلوقاتش نگشاید؟ آیا تا بدین حد بی مسئولیت است که آنچه را که آفریده کنترل نمی کند؟ یا آنکه توانایی کنترلش را از دست داده است؟ پس توانایی ش در چیست؟ آیا همچنان نیازمندِ دعای بندگانش است؟ آیا می خواهد خدایی ش را با قهرش به اثبات برساند؟ پس آنهمه مهربانی که ادعایش را دارید کجاست؟ آیا خداوند دانا بر همه عالم نیاز به تست و آزمایش بشر برایش همچنان مسئله است؟ براستی با چه توجیهی دست به دعا بر می دارید؟ خدایتان که سالهاست بشریت را با فرستادگانِ خاصش به تباهی کشانده، خدایی که با نامش زندگی را تباه می کنید و ویران می کنید، خدایتان هر چه باشد در این مورد خاص، کلاف سر درگمی است که باید به سونامی ژاپن سپردش و برای همیشه دفنش کرد.

مردم ژاپن چشم براه دستهای دعاگو نیستند، آنان دستهای یاریگر و سازنده می خواهند.

یاد جانباختگانِ سونامی / زلزله ژاپن را گرامی میداریم و برای بازماندگانشان روزهای بهتری را آرزو می کنیم.

ظرفِ بابونه ات را به چند نان می فروشی مادرم

2011-03-13T16:35:00.003-05:00

روبرویم هستی

چندین روز است که با منی، لحظه به لحظه

نه دروغ می گویم، تو سالهاست که با منی

تو جزئی از منی، از خودمی

جنس کفشهایت را می شناسم

شلوار مردانه ای که بپا داری

لچک سفید و پیراهن سیاهت

"سورانی" گردنت "و " کولوانه" ی پشتت

گلهای بابونه ات، سفیدی شان، زردی شان

می شناسمت

شرمسارِ نگاهِ غمینتم

دستانِ لرزانت

ترکِ پوستت

خشکی لبانت

ظرفِ بابونه ات را به چند نان می فروشی مادرم

دلِ پر حسرتت را به زبانت راهی هست؟

آهای کیست که بابونه می خرد؟

رنگ افشان موهای زنان تان

رنگِ تار مو یی برای تکه ای نان

گل بابونه

خریدارش کیست؟

یکیه تی؟

پارتی؟

مسلمان خیر؟

نه، نه مادرم

منِ کمونیست خریدارشم

منی که فریاد می زنم

چرا اااااا؟؟

قاتلین چراغ

2011-03-11T11:03:00.003-06:00

شاد باش برای روشنایی چراغ خانه کروبی
خانواده مهدی کروبی خبر دادند که شب گذشته چراغ‌های خانه وی پس از ۱۸ شب روشن شد."
آیا فراموش کرده ایم که: چراغ خانه ها یِ خانواده 100،000 اعدامی رژیم ضد بشری جمهوری اسلامیِ کروبی ها و موسوی ها، 32 سال است که خاموش است، 32 سال است که ایرانی ها در هر کوی برزنشان چراغ خاموش دارند، 32 سال است که تنها چراغ روشنِ هزاران... خانواده زندانی سیاسی، چراغِ برج و باروی زندانهاست. کوکان کار، کارتون خوابها، بی خانمانها چراغشان بر تیرک برق پارکها سوسو می زند و... 32 سال است که اینان چراغ می دزدند، چراغ می شکنند، چراغ گریزند و تاریکی پرست این قاتلین چراغ

به درد آفرینانِ عافیت طلب، باورش کنید " خدا نیست"

2011-02-24T11:39:00.000-06:00

به درد آفرینانِ عافیت طلب، باورش کنید " خدا نیست"

جناب آقای سروش، نامه ات در مورد شکنجه " حامد" را پیش روی ام گذاشته ام و سطر به سطر می خوانم، ناله ها و دردهای حامد را از لابلای سطور می توانم بشنوم و با تک تک سلولهایم حس کنم. هم زمان دارم به ویدیوی " میزگرد انقلاب فرهنگی نگاه می کنم"

جناب آقای دکتر سروش، این کلمات و جملات باید برایتان آشنا باشند، اما محض یاد آوری آنها را پیاده کرده و اینجا می آورم.

دانشگاهها می باید سراپا عطر و بوی اندیشه اسلامی رو به خودشون بگیرند و این گلستان، گلستان معطری باشه که هر گاه کسی و جوینده ای وارد اون می شه از همون ابتدا مشامش به این بوی دلنواز عطرآگین بشه. بنا بر این از ابتدا که امام امت هم فرمانی صادر کرده اند برای تشکیل ستاد انقلاب فرهنگی، اونچه را هم که ایشون به ما توصیه کرده اند و امر کرده اند این بود که در هر چه اسلامی تر کردن فضای دانشگاهها و پی افکندن بنیان الهی ما بکوشیم. در حقیقت به یک معنا تمام اقداماتی که ستاد انقلاب فرهنگی کرده و می کنه، همه ش رو می توان در داخل همین چارچوب قرار داد و محکوم همین حکم اصلی و عمومی دانست. که چه در اونجایی که ما دانشجو می گزینیم، چه اونجا که استاد انتخاب می کنیم، چه اونجا که کتاب ترجمه می کنیم، یا کتاب تألیف می کنیم، یا رشته ای رو تعطیل می کنیم، یا رشته ی رو باز می کنیم ، یا تغییراتی در برنامه های درسی می دیم. ما در زمینه اسلامی کردن دانشگاهها ضمنا تلاش کرده ایم که نیروی متعهد، مدرس برای این دانشگاهها هم تربیت کنیم

اینها کلمات و سخنان شماست، بله، درست زمانی که به بهانه " اسلامی" کردن دانشگاه ها، قلم شکستید، زبان از کام کتاب بیرون کشیدید، دانشجو را بی خانمان کردید، دانشگاه را بی یاور کردید، استاد را محروم از کرسی کردید،....سانسور را درس اول مکتب بی فرهنگ جمهوری بربری اسلامی تان کردید، همآنجا حکم شکنجه حامدها را امضاء کردید.

به شما می گویم درد " حامد" را درد کشیده با پوست و استخوانش درک می کند نه تو " جناب آقای دکتر شروش".

امروز چون "حامد" همسر " کیمیا" ی ات شکنجه شده فغان و وامسلمانا سر داده ای، ایرانیان 32 سال است که خون و جان می دهند تا هر چه زودتر " درد آفرینانِ عافیت طلب" را به زیر بکشند، تا دیگر بار " حامد" ی جان به لب نگردد و " کیمیا" یی خون نگرید.

خوب است که "حامد" تو را دارد که گوشی بر دارد و داد خود را به تو برساند، و تو هم کیبرد بدست به جهانیان بگویی که چه بر او گذشته است. راستی اینهمه سال کجا بودی؟ دریغ از یک اعتراض به آنهمه اعدام و شکنجه، به آن دادگاههای نظامی چند دقیقه ای، به شبیحخون زدنهای شبانه، به ترور و وحشت ، به فتواهای ضد بشری.

کجا بودی وقتی که مبارزان گنبد را در زیر پلها به رگبار می بستند؟ کجا بودی وقتی که به کردستان لشکر کشی کردند؟ چکار کردی وقتی که امامِ معظمتان فتوای حلال بودن زنان کرد را به مردان خدا داد؟ کجا بودی وقتی حتی به بیمار روی برانکارد شلیک کردند؟ کجا بودی وقتی ناله احشام و انسان یکی شده بود، وقتی بوی گندم سوخته با بوی خون انسان و احشام فضا را به " عطر اسلامی تان" آغشته بود؟

کجا بودی وقتی به زنان و دختران کرد تجاوز می کردند، خانه های کاه گلی شان را بر سرشان خراب می کردند فقط و فقط به این خاطر که "پیشمرگی" از روستایشان عبور کرده؟ کشتن و شکنجه و تجاوز اعمالی جدید در قاموس جمهوری اسلامی نیست، دیروز به بهانه اینکه خانه ای به مبارزی پناه داده با خاک یکسانش می کردند و صاحبخانه را اعدام و جسدش را بر وانت سوار می کردند و دور شهر می چرخاندند تا عبرت خلق گردد و امروز " حامد" را به بهانه " داماد" تو بودن در زیر شکنجه از انسان بودن تهی اش می کنند.

کجا بودی وقتی که سربازانِ اسلام پدرانمان را طناب پیچ می کردند و پای پیاده دور شهر می چرخاندند که درسی باشد برایشان تا فرزندانشان را اسلامی بار بیاورند که سرباز اسلام شوند نه کافر به اسلام و آزادی خواه.

کجا بودی وقتی که خواهرانِ 14-13 ساله ام زن بودنشان را برای اولین بار زیر شکنجه تجربه کردند، و هنوز هم پریود شدن برای شان نشان از شلاق و پوست چسبیده بر کابل دارد؟ کجا بودی وقتی پول گلوله اعدام را از مادر جگر خراشیده طلب کردند؟ چه بگویم که گر گرفته ام، کجا بودی وقتی که 50 تومانی بر کف پینه بسته پدر می نشست، تا یاد آور شود نازدانه دخترش قبل از اعدام به حجله تجاوز کشانده شده است؟

کجا بودی وقتی کودکی مان را بر در زندانها می گذراندیم، روانخوانی مان را با خواندن نام اعدامی ها بر دیوار زندان تمرین می کردیم؟ کجا بودی وقتی مغول وار کودکی مان را به غارت بردند؟ کجا بودی وقتی بی معلممان کردند؟

کجا بودی وقتی مادر" علیرضا مجیدی" خودش را بروی اسفالت می کشید و جنازه پسرش را طلب می کرد؟ کجا بودی وقتی سینه " ویکتوریا دولتشاهی، نسرین و نسترن، عاطفه خزائی ، بهمن عزتی، عبه سور، جمیل آرپی جی، ..." باغ گلسرخ کاشتند؟ کجا بودی وقتی " برهان باجلانی" را شب عروسی اش ربودند و جنازه اش را بر گرداندند؟ این اسامی و بسیاری اسامی دیگر نامهایی است که بر تک تک سلولهایم حک شده اند، برای 32 سال است که با خودم همه جا می کشانمشان.

کجا بودی وقتی به اسم دفاع مقدس " هدیه الهی" تان را با خون انسانها پر بار تر می کردند، 13 ساله ها را به زیر تانک می فرستادند، کودکان را طعمه میداین مین می کردند؟

کجا بودی وقتی تیغ به صورت زنان کشیدند؟ کجا بودی وقتی اسید پاشیدند، وقتی دست و پا بریدند، سنگسار کردند، به جراثقیل انسان آویزان کردند، انسانها را کارد آجین کردند، ماشینها را به دره فرستادند، به تبعیدیان حمله کردند و حتی به غربتشان رحم نکردند؟

تابستان 67 کجا بودی وقتی شوهر خواهرم از تهران تا کرمانشاه را با لباس خونی و سوراخ سوراخ " سیروس" حرف زد؟

کجا بودی وقتی با " سیروس" 26 ساله اش در حین رانندگی 9 ساعت تمام درد دل کرد، تا به خانه برسد و کیسه سیاه را بدست خواهرم بدهد و بگوید این هم " سیروس"؟

کجا بودی وقتی زبان " منصور اسانلو" را بریدند؟ کجا بودی وقتی مختاری ها و پوینده ها را ترور کردند؟ کجا بودی وقتی عشق، احساس، کرامت، عظمت و آزادگی را به زنجیر جهل مذهبتان کشیدند؟

کجا بودی وقتی دخترانمان را به شیخ نشینان خلیج فروختند؟ کجا بودی وقتی سفره کارگر خالی ماند؟

کجا بودی وقتی کودکانِ کار کنار جدول خیابان می خوابند، وقتی رقم اعتیاد به مواد مخدر میلیونی می شود، وقتی شمار بی کاران سر به فلک می کشد، وقتی کارتن خواب حتی کارتن ندارد که در آن بخوابد، وقتی کودک گرسنه پلاستیک می جود؟

براستی هلاکم، هلاک سرزمینی که اینچنین مردمانش از درد بخود می پیچند. جناب آقای سروش، آدم تقدس گرایی نیستم، اما دارم به این باور می رسم که ایران به پشتوانه اینهمه خون که بر خاکش ریخته می رود که مقدس شود.

براستی اینهمه سال کجا بودی؟

بگذار بگویمت که جای دوری نبودی، داشتی برای اسلام و جمهوری اسلامی ات قلم می زدی، و فرهنگ سازی می کردی.

جناب آقای سروش برای حامد بر سر منبر نرو و موعظه سر نده ، که درد با موعظه درمان نمی شود، او را که از انسانیت با نام "خدا" تهی شده است، دیگر شایسته نیست که با خزعبلاتِ "خدا و پیغمبر" آزارش دهید، کرامتش را به زیر پا کشیده اند، حال تو می آیی و هذیان گونه های یک بیمار صرعی را به اسم الهام و سروش و وحی از جانب خدایت به خوردش می دهی، باورش کن " خدا نیست" .در خاتمه جناب آقای سروش: تو به حامد و حامدها، به کیمیا و کیمیا ها، تو به مردم ایران یک عذر خواهی بدهکاری.

آنهنگام که نیروی انقلاب سرمایه داری را رفرمیست می کند

2011-02-09T23:20:00.001-06:00

جهان سرمایه داری سخت به تب و تاب افتاده است، نگرانی شان را نمی توانند پنهان کنند، آنها به کمک رونشناسان چیره دست جامعه و تکنولوژی پیشرفته ای که در اختیار دارند می دانند و آگاهند که غول خفته انقلاب در آستانه قرن بیست و یکم در حال بیدار شدن است، می دانند که بیداری توده ها یعنی مرگ دیکتاتوری و نظامهای پوسیده ضد بشری است. از آگاه شدن و اتحاد طبقه کارگر، بی کاران و گرسنگان سخت به هراس افتاده اند و عملن در تلاشند که جنبشهای برخاسته را حقنه کنند. هیلاری کلینتون وزیر خاجه آمریکا، "روز شنبه در کنفرانس امنيتی مونيخ نسبت به بروز «طوفان تمام عيار» نارضايتی اقتصادی، سرکوب سياسی و اعتراض عمومی در خاورميانه هشدار داد و از رهبران منطقه خواست تا به رغم ريسک کوتاه مدت بی ثباتی، دست به اصلاحات بزنند".

سران غرب و جهان سرمایه داری تا دیروز که خبری از اعتراضات میلیونی مردم در خیابانها نبود، دست در دست دیکتاتورهای منطقه در حال انباشت سرمایه خود و مستحکم کردن هر چه بیشتر پایه های نظامهای ضد انسانی شان بودند و دیکتاتور بودن حکومتهای منطقه، گرسنه بودن میلیونی انسانها، بی خانمانی، فقرو بی کاری و، ... هیچگاه دغدغه شان نبود و نیست، بلکه باید گفت که این مسائل جزء لاینفک در قدرت ماندنشان بوده است. حال چه شده که خانم کلینتون و همپالگی هایشان دایه مهربانتر از مادر گشته اند و اصلاحات و رفرم را برای مردم خواستارند، آنهم بدست دیکتاتور.

خانم کلینتون، بار دیگر روز یکشنبه با اشاره به اوضاع مصر اظهار داشت" گسترش فناوری‌های نوین ارتباطات، شرایط منطقه را بازگشت‌ناپذیر کرده است" و نیز " با اشاره به نگرانی دولت‌های عربی تصریح کرد که پایه‌های این نوع حکومت‌ها در حال فرو ریختن است".

پر واضح است که انقلاب، آنهم غیر رنگی و مردمی اش به نفع جهان سرمایه داری نیست، سرمایه داران ریز و درشت در غرب، وال استریت، پنتاگن، بازاربورس نیویورک و .... میدانند که عصر ارتباطاتت است و انقلابهای مردمی را دیگر براحتی با کشیدن اسلحه بر روی مردم نمی توان به شکست کشاند، خوب واقفند که چشم جهانیان بر روی کوچکترین حرکاتشان باز است و حمایت از دیکتاتور در به خاک و خون کشیدن اعتراضات حق طلبانه مردم برابر است با به چالش کشیده شدن قدرت خودشان توسط افکار عمومی دنیا و به خیابان ریختن آزادیخواهان جهان.

سرمایه داری بخاطر بحرانی که در سالهای اخیر با آن رو در روست در حد و اندازه ای نیست که تن به ریسک دیگری بسپارد، همین است که در هیئت مصلح ظاهر می شود و از دیکتاتوری عرب میخواهد که تن به رفرم و اصلاحات بدهد تا به این ترتیب عمر روبه افولشان را حیاتی دوباره ببخشند. لیمت سرمایه داری برای ریسک کردن بطرف صفر متمایل است ، همین است که دوستی 32 ساله " حسنی مبارک" نادیده گرفته می شود، قول و قرارها برای تداوم دیکتاتوریش و بر مسند قدرت نشستن " جمال مبارک" یک شبه دود می شود و هوا می رود. سرمایه داری رفرمیست و اصلاح طلب نبوده و نیست، این نیروی انقلاب است ، این خشم توده هاست که به زانویش در می آورد و رفرمیستش می کند، مردم نباید به خواسته ش تن در دهند ف رفرم دست به ریشه نمی برد، جابجایی قدرت است و ادامه روندی خواهد بود که تا بحال بوده است. سرمایه داری آنگاه که توانش و قدر قدرتی اش در اوج است هیروشیماها و ناکازاکی ها را در تاریخ سیاه بشریت به ثبت می رساند ویتنام سوخته بر جای می گذارد، طالبان می آفریند، به افغانستان و عراق لشکر کشی می کند که " دیکتاتوری بشکند و دمکراسی" هدیه دهد. برای به ثبات رساندن قدرت اول بودنش محاصره اقتصادی می کند، نان به گرو می گیرد، شیر خشک و داروی کودکان را گرو کشی می کند.

خانم کلینتون، بیاد دارید خانم مادلین آلبرایت، آنکه امروز شما بر جایگاهشان تکیه زده اید، در جواب خبرنگاری که از او در مورد تحریم اقتصادی عراق، تحریمی که شامل دارو و امکانات پزشکی برای کودکان هم بود، مورد سئوال قرار گرفت چه پاسخ داد؟؟ به شما یاد آوری می کنم،

"لسلی ستال: خانم آلبرایت، ما شنیده ایم که نیم میلیون کودک عراقی بخاطر محاصره اقتصادی مخصوصن داروامکانات پزشکی جان سپرده اند، منظورم این است که این رقم بیشتر از تعداد کودکان جانباخته در" فاجعه" هیروشیما بوده است، و شما هم به این امر واقف هستید، آیا ارزشش را دارد؟". خانم آلبرایت: " فکر می کنم انتخاب خیلی مشکل باشد، اما ما فکر می کنیم که ارزشش را دارد."

ببینید قدر قدرتی کردن و در اوج قدرت بودنتان همواره نشان داده است که جان انسانها برایتان پشیزی ارزش نداد، کودکان را قربانی می کنید، نان از حلقوم کارگر بیرون می کشید، سفره خالی می کنیدو... ،دیکتاتور به قدرت می رسانید، اسلام هار سیاسی راه می اندازید و به جان مردم می اندازید، بمب اتمی می سازید بر سر بی دفاعترین انسانها می ریزید، ابوغریبها برپا می کنید، جامعه شناس، و روانشناس، مهندس و مبتکرو مخترع و.. در خدمت می گیرید تا بقای عمرتان را تضمین کنند. حال که می دانید که عمر دیکتاتوری به مدد آگاهی انسانها و تکنولوژی و اینترنت به سر آمده رفرمیست می شوید، اصلاحات برخ می کشید. اصلاح و رفرم مسکن است، درد را برای چند صباحی تسکین می دهد، مردم آگاهند و رفرم را مقطعی می پذیرند، باید اینگونه باشد، مردم آزاده و پیشرو، کارگر برابری طلب، جوان خواهان آزادی و پیشرفت، زنان آزاده و مدرن،... دیگر به کم راضی نمی شوند، به حق و حقوقشان آگاهند، به زندگی شایسته انسان آگاهند ، استانداردهای زندگی شاد و در خور انسان را میخواهند و دیگر کمترین سازشی در این زمینه نخواهند داشت. آنان که در خیابانها هستند امروز، اگر رفرم را هم بپذیرند، ایمان داشته باشید که مقطعی و کوتاه مدت خواهد بود، مسکن اثر محدود و کوتاه دارد، مردمان بجان آمده جانی دوباره خواهند گرفت، کمر راست می کنند تا بشکنند کمر ظالمان و ستمگران را، تا بزیر کشند بساط ظلمتان را.

قرن بیست و یکم است، قرن پیشرو بودن، قرن ارتباطات و تکنولوژی، قرن همزبانی و همبستگی انسان، قرن همگامی و همراهی انسانیت، قرن انقلابهای سکولار و پیشرو، زمانی برای سوسیالسم، قرن اتحاد جهانی انسانها، قرن نه به کاپیتالیسم، نه به مذهب مداخله گر، نه به نابرابری، قرن فرصتهای برابر، قرن زندگی شایسته انسان.

به امید پیروزی انقلاب مصر و شروع انقلابهای مردمی در اقصا نقاط جهان

زنده باد سوسیالیسم

پیروزی اولین انقلاب " بی رنگ" و مردمی قرن بیست و یک آیا ممکن است؟

2011-02-09T23:11:00.003-06:00

زمانی که مردمی برای سالها تحت ستم هستند و این سالهای تحت ظلم و ستم بودن به مرور تبدیل به ده ها و حتی نسلها می شود، کم کم اینگونه بنظر می آید که خشم بر حق مردم و آرمانهایشان با سدی غیر قابل نفوذ رو در رو شده است، سدی ازجنس ستم و سرکوب برای جلوگیری و در هم شکستن جریاناتی که می تواند مقاومت مردمی و عصیان را رهبری کند، جریاناتی از برای تغییر. و اینجاست که به مرور زمان ، آن سد یک مانع ابدی و غیر قابل نفوذ بنظر می آید، و دیگر جریانی و تحرکی مشاهده نمی شود، و نه خشمی در میان مردمان، اگر خشمی هم هست به ضد خود تبدیل می شود، خشم مردمان علیه خود و در میان خود. و تغییر- تغییر مثبت - غیر ممکن و محال بنظر می آید.

اما یک روز- غیر مترقبه و ناگهانی- سد می شکند و سیلی براه می افتد، سیلی که دیروز محال بنظر می آمد و امروز غیر قابل مهار. تاریخ همواره گواه زنده ای بر این دست طغیانها و سیلهای سهمگینِ بنیاد برا ندازِ انسانی بوده است، و آیندگان هم خواهند بود، سلیلآبهایی که گاهن نمی توان فهمید از کجا آمده است، اما آمده است و آنجاست که مردم از خود می پرسند به چه ستمها و درد هایی خو کرده بودند و به ناگاه صدو هشتاد درجه می چرخند و مقاومتی بی نظیر در برابر آنچه که به آن خو کرده اند از خود بروز می دهند.

" محمد البو عزیزی" در تونس خود را به آتش می کشد و ترک سهمگینی برپیکر سد بزرگ دیکتاتوری نه تنها در تونس، بلکه در کل منطقه ایجاد می کند. " بن علی" از کشور می گریزد، "مبارک و فرزندش " از قدرت استعفا و کناره گیری می کنند، در اردن نخست وزیرکابینه اش را عوض می شود ، یمنیان به خیابان می ریزند و اما مردمان بخصوص زنان، در جده - سرزمین خدای مسلمون و مسلمات- بیرون می آیند.

حال سئوالاتی مطرح می شوند، این امواج و جریانات با تمامِ گوناگونی و پیچیدگی فوق العاده ی خود آیا می توانند راهی برای برون رفت از زیر سلطه و قدرت دیکتاتورهای وقت شوند؟ یا اینکه میدان نبرد به نفع نظام دیکتاتوری می چرخد و " سد" محکمتری ساخته می شود؟؟

مصر کشوری با جمعیتی بسیار جوان می باشد، متوسط عمر در مصر 24 سال می باشد و نزدیک به یک سوم جمعیت جوانش زیر 15 سال می باشند، طبق گزارش بانک جهانی بیشترین آمارِ بیکاری در میان فارغ التحصیلان کالج می باشد. نرخ فقر در مصر 23.4 درصد در سال 2010 می باشد که نسبت به سال 2009 افزایش 3.4 درصدی نشان می دهد. درصد بالای بی کاری، آینده تاریک و نامطمئن برای جمعیت جوان، فقر ، بی خانمانی، نبود آزادی بیان و مطبوعات، نبود اتحادیه های کارگری فعال برای مقابله با تعرض دولت و حکومت در حق و حقوق کارگران، 6-2 برابرشدن قیمت مایحتاج روزانه - گوجه فرنگی، نان ، گوشت و لبنیات ...- جمعیت 8 میلیونی زاغه نشین مصرو... همه و همه نشان دهنده آمادگی برای انفجار بود و جرقه یی بنام " تونس" کافی بود تا انفجار صورت گیرد و جهانیان شاهد این انفجار بودند.

حال " مبارک" از قدرت کناره گیری کرده است و قرار است که زندگی بروال عادی خود برگردد و مردم خیابانها و " میدان تحریر" را رها کرده و به خانه هایشان برگردند. آیا جابجایی قدرت خواست واقعی آن مردم بجان آمده بود، آمده بودند که شبانه روز در خیابان و میدان بمانند، جان بدهند،کشته شوند، توهین و تحقیر عایدشان شود که قدرت از دست " حسنی مبارک " گرفته شود و به " عمر سلیمان" تفویض گردد. پس تکلیف بی کاری، گرانی، فقر، گرسنگی، بی خانمانی، آزادی بیان و مطبوعات و اینترنت، آزادی زندانیان سیاسی، آزادی تحزب- تشکل و اتحادیه های کارگری، قانون ضد کارگری " 100" ، قانون اعدام و شکنجه و زندان، حق زنان و کودکان و... چه می شود. این همه خون دادن و تلاش شبانه روزی انسانهای آزاده و سازش ناپذیر در " یک جابجایی از بالا" خاتمه می یابد؟؟ تا اینجا در " انقلاب مصر" حتی تغییر سیاسی هم صورت نگرفته است، تغییر در زیر ساختهای اقتصادی و تحول اجتماعی که دیگر بماند. آیا انقلاب مصریان در این مقطع به مدد آمریکا و نظام سرمایه داری غرب با دعوت مردم به بازی رفراندم / انتخابات، بازی همیشگی و دهان پر کن دمکراسی سرمایه داران، در نطفه خفه می شود؟ آیا مردم مصر با روبرو شدن در برابر دو گزینه ی مورد حمایت غرب، محمد البرادعی و عمر سلیمان ، مجبور به انتخاب بین بد و بدتر می شوند؟ گزینه سومی آیا در صحنه خواهد بود؟ آیا مردم مصر به بازی حقیر رفراندم و انتخابات ِ نمایشی با دو گزینه فوق تن خواهند داد و بیرق شکست خود را با دست خود بالا برده و به جهانیان نشان خواهند داد؟

اینجاست که ضرورت یک حرکت انقلابی و مؤثر سوسیالیستی از طرف طبقه کارگر خود را نشان می دهد. در یک همچین برهه ای از تاریخ، کمونیستها و کارگران انقلابی باید تلاش گسترده و آگاه گرانه خود را با سازماندهی توده های حاضر و بیدار در صحنه و برنامه های هدفمند و روبه جلو رهبری توده ها را در دست بگیرند. آنها باید در اتحاد کامل با توده ها در مقاومتشان در برابر دیکتاتوری قرار گیردند و با افشا گری به موقع و نشان دادن نیروها و منابعی که حامی نظام هستند و همچنان سعی و تلاش در ابقاء نظام دارند، اعتماد توده های مردم را بخود جلب نمایند، اتحادیه های کارگری باید شکل گیرند وبا فراخوان دادن برای اعتصابات سراسری نبض اقتصاد کشور را در کنترل خویش و به نفع توده ها بدست گیرند. پرولتاریای توانای مصر می تواند و باید با کمک پرولتاریای جهانی " انقلاب مصر" را بثمر برساند. بقول لنین " هیچ میزان از آزادی های سیاسی نمی تواند موجبات رضایت خاطر توده های گرسنه را تأمین نماید". کارگران پیشرو باید از قهر انقلابی و سازش ناپذیر توده های فقر زده و بجان آمده در جهت پیشروی انقلاب بیشترین استفاده را ببرند. در این مقطع که دولت و حکومت مصر – بدون حسنی مبارک- هم در حال تلو تلو خوردن است ، کارگران باید هرچه سریعتربا تشکیل طبقه خود و با کمک مردمِ در خیابان ضربه نهایی خود را بر پیکر لرزان حکومت زده و قدرت سیاسی دیکتاتوری را ساقط نمایند، چرا که در غیر اینصورت همانطور که لنین " تآخیر در انداختن حکومت عین مرگ برای انقلاب است".

در یک کلام، کارگران پیشرو و انقلابی مصر باید خود را سازمان دهی کنند و از این فرصت طلایی به نفع طبقه خود برای بثمر رساندن انقلاب بهره گیرند و کارگران جهان هم باید در این پروسه همراه و همگام توده معترض مصر و طبقه کارگر مصر در این پیروزی سهیم باشند.

به امید پیروزی اولین انقلاب " بی رنگ" و مردمی قرن بیست و یکم

زنده باد آزادی و برابری

زنده باد سوسیالزم

2009-05-15T01:46:00.003-05:00

Talking about a revolution (tracy chapman), حرف زدن از انقلاب

Don't you know you're talking about a revolution
It sounds like a whisper
Don't you know they're talking about a revolution
It sounds like a whisper

While they're standing in the welfare lines
Crying at the doorsteps of those armies of salvation
Wasting time in unemployment lines
Sitting around waiting for a promotion

Don't you know you're talking about a revolution
It sounds like a whisper

Poor people are gonna rise up
And get their share
Poor people are gonna rise up
And take what's theirs

Don't you know you better run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run
Oh I said you better run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run

Finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution
Finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution oh no
Talking about a revolution oh no

While they're standing in the welfare lines
Crying at the doorsteps of those armies of salvation
Wasting time in unemployment lines
Sitting around waiting for a promotion

Don't you know you're talking about a revolution
It sounds like a whisper

And finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution
Finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution oh no
Talking about a revolution oh no
Talking about a revolution oh no

آیا نمی دونستی که حرف زدن تو از انقلاب مثل زمزمه کردن است
آیا نمی دونستی حرف زدن آنها از انقلاب مثل زمزمه کردن است
زمانی که گرسنگان در صفوف مراکز خیریه ای ایستاده اند
گریان بر آستانه مراکز صدقه دهندگان مسیحی هستند
و زمان را در صفوف متشکل بیکاران به هرز می دهند
گرداگرد نشسته اند و منتظر فرجی هستند
آیا نمی دونستی که حرف زدن تو او انقلاب فقط نجوا کردن است
آیا مردمان نیازمند می خواهند برخیزند و سهمشان را بگیرند

مردمان نیازمند می خواهند برخیزند و بگیرند هر آنچه که حقشان است
نمی دنستی که تو بهتر است بدوی، بدوی، بدوی.....
آره من گفتم که تو بهتر است بدوی، بدوی، ........
بالآخره میزها شروع کردن به چرخیدن و واژگون شدن
حرف زدن از انقلاب

بالآخره میزها شروع کردن به چرخیدن و واژگون شدن

خاطرات کودکی یا کیفر خواست

2009-05-05T17:16:00.001-05:00

فرزاد جان بار دیگربه شهرمان بازگشته بودم، شهری که در آن کودکی مان را به یغما برده بودند. نبودی "چال خراتها" را دور زدم، دنبال ستاره خرات می گشتم تا از او بخواهم بی باک و نترس اسمت را فریاد بزند، ستاره که یادت هست، اون دورانهایی که هنوزآوردن اسمت جرم نبود و ستاره هم شهره شهر بود از بی باکی، اون دورانها یی که در دل کودکی مان بذر ترس می کاشتند ولی از این غافل شده بودند که زمینش را به کل لم یزرع کرده اند و جوانه ترسی نخواهد رویید.

رفته بودم "کامه ران کونه". اونجا دنبال رد پاهات می گشتم، شک نداشتم که در و دیوارکاهگلی اش بوی تو را خواهد داد، انجایی که بچه های کوچه هایش پا برهنه مشق زندگی می کنند.

باورت نمیشه بگم کجا رفته بودم، شهرک نزدیک "بیار" که حالا بهش می گن "شهرک امام". یادته جایی که "جمیل آرپی جی" رو اعدام کردن، جایی که جسد "ایبه سور" رو گذاشتن پشت وانت و دور شهر چرخاندن تا.. و ما با چشمان کودکانه مان تمام لحظه لحظه ها را ثبت می کردیم بی آنکه بدانیم چرا اینچنین مغول وار به دنیای کودکی مان تاخته اند. هنوز از صدای زوزه سگها در صبح زود روزهای بهاری بالا می آورم بعد از آنکه مردم تکه های جسد اعدامی ها رو در دهان سگهای گرسنه اطراف شهرک دیده بودن.

هنوز مسیر پاسگاه تا میدان سپاه را در ذهنم می دوم بعد از آن روز تلخ تلخ تلخ، یادته روزی که پدر بچه های سیاسی و پیشمرگه رو جمع کرده بودند و با طناب به هم بسته بودنشان و دور شهر چه تحقیر آمیز می چرخاندن، آن روز با پاهای کودکانه ام تمام مسیر حرکت پدران دست و پا بسته مان به طناب جهالت صاحبان قدرت و زور را، دویدم.

رفتم غزاله خانوم رو ببینم گفتن مرده ، مادر برهان، که شب عروسی اش دستگیر شد و اعدامش کردن یادت هست که، نمی دانم روزی که جسدش رو تحویل خانواده اش دادند یادت هست، می توانم هنوز با بستن چشمام پتویی رو که دور جنازه پیچیده شده بود را ببینم و فریاد خواهر کوچکترش و تقلایش برای بوسیدن یا مکیدن خون برادرش از پتوی آغشته به خونش را از لای خاطرات کودکی ام ببینم. بعدش رفتم " گل چرمه" قبر برهان همچنان اثری از اسم و نشانی نداشت، اثری از تکه سنگهایی که روش نوشته شده بود " دایه گیان بگری له سر خاکم ......... زور بگری دایه گیان فرمیسکی خونینم ...." و نیروهای امنیتی کنده بودنش دیگه نبود. ولی با گذشت این همه سال هم می شد قبر بی نشانش را به راحتی پیدا کرد.

سر چهار راه ایستاده بودم، می دانی کجا منظورمه، درسته ، روبروی بانک ملی، اونجا که میتینگ شهر برگذار می شد. اونجا که زیر باران می خواندیم " هاوار ای هاوار دردی ..... تیر هر وک بارانه و شهید گلا ریزانه..". کنار سبزی فروشی ها، اونجا که جنازه دو نفر جوان بلند بالای "مآراب" کنار هم افتاده بودن. صدای نفیر گلوله بود و ترس مرگ. از اون روز تا سالها قادر به پوشیدن کفش سفید کتانی نبودم، کفشهای سفید کتانی ام اون روز مزین به قطره های خونی شد که تا همیشه اثراتش بر ذهنم ماند.

خسته ام از یادآوری حضور در روزهای اعدام و دم در زندان ، دویدن بی اختیارمادر اعدامی ها، علیرضا، عاطفه خزایی، بهروز باجلانی، ویکتوریا دولتشاهی،.... بدنبال شنیدن خبر ناگهانی اعدام عزیزانشان، خود را به در و دیوار کوبیدن و بهت بقیه خانواده ها با احساس شرم و دلخوشی درونی که عزیزشان هنوز زنده است و این آنها نیستند که خود را بر روی زمین می کشند.

آخ حافظه ی کودکانه ام چه دردها که با خودت همه جا می کشی. براستی اینها خاطرات تو، من و امثال ما هستن یا کیفر خواستمان به آنهمه ویرانگری، چه کسی می تواند لرزش دل و دست کودکانه امان را در موقع باز و بسته کردن نارنجک دستی برای اولین بار درک کند؟ چه کسی می تواند بفهمد که کشیدن گلنگدن اسلحه در سن هشت، نه سالگی در کلاس آموزش نظامی یعنی تیر خلاص به تپش قلب دنیای کودکانه مان؟

فرزاد، نمی دانم اون برادران دو قلو رو به یاد داری، هیوا معلم ما بود. غروب دلگیری که رفت و دانش آموزانش را در انتظار ابدی گذاشت. شاگردان این دیار عادت دارند که در حسرت دیدار معلمشان چشم به در بدوزند. ولی اینبار تشنگی شان را باید گواراترین آب کانی های دیارمون جوابگو باشد.

در قاموس من "فرزاد" واژه یست که معنایش نه در یک کلمه، جمله، پاراگراف،یا ..... بلکه خود کتابی ست مملو از درد و امید، خواستن، مبارزه، تسلیم نشدن، عشق، پویایی، رفتن، مهربانی و ... فرزاد یعنی زندگی، واژه ای به بلندای تاریخ وارستگی انسان

این نوشته با فرزاد حرف می زند و فکر نکنم که توضیحات بیشتری لازم داشته باشه.

شما بخوانید با ما، ما کلمات را به شما می‌دهیم

2009-01-19T20:48:00.004-06:00

خواستن برای تغییر و مبارزه با وضعیت موجودی که انسان‌ها را رنج می‌دهد چقدر لذت‌بخش و شادی آفرین است. زیباتر از آن زمانی است که پیرمرد نودساله محکم با مشت‌های گره کرده و قلبی پر از امید دیگران را به هم‌نوایی دعوت می‌کند. پیت سیگر که به پدر موسیقی فولکلور آمریکا ملقب است، با نوه‌اش تاو و بروس اسپرینگستین در مراسم افتتاحیه جشن آغاز ریاست جمهوری اوباما در آمریکا جمعیت را به هیجان آورده است. جدای از اینکه این خواستن‌ها به کجا می‌انجامد و شعارهای اوباما متحقق می‌شوند یا نه، همنوایی انسان‌ها برای برابری و شاد بودن همیشه مرا به وجد می‌آورد، تپش قلبم را بالا می‌برد و راه قلبم به چشمانم را باز می‌کند. شما هم ببینید:

نامه ای از فرزاد کمانگر معلم دربند محکوم به اعدام

2008-12-31T09:54:00.004-06:00

فعالان حقوق بشر در ایران

آقای اژه ای ، بگذار قلبم بتپد

ماههاست که در زندانم ، زندانی که قراربود اراده ام را ، عشقم را و انسان بودنم را درهم بشکند . زندانی که باید آرام و رامم میکرد چون "بره ای سر براه " ، ماههاست بندی زندانی هستم با دیوارهایی به بلندای تاریخ .
دیوارهایی که قرار بود فاصله ای باشد بین من ومردمم که دوستشان دارم ، بین من و کودکان سرزمینم فاصله ای باشد تا ابدیت ، اما من هر روز از دریچه سلولم به دور دستها میرفتم و خود را در میان آنها ومثل آنها احساس می کردم و آنها نیز دردهای خود را در منِ زندانی میدیدند و زندان بین ما پیوندی عمیق تر از گذشته ایجاد نمود .
قرار بود تاریکی زندان معنای آفتاب و نور را از من بگیرد ، اما در زندان من روئیدن بنفشه را در تاریکی و سکوت به نظاره نشستم.
قرار بود زندان مفهوم زمان و ارزش آن را در ذهنم به فراموشی بسپرد ، اما من با لحظه ها در بیرون از زندان زندگی کرده ام وخود را دوباره به د نیا آورده ام برای انتخاب راهی نو.
و من نیز مانند زندانیانِ پیش از خود تحقیرها ، توهینها و آزارها را ذره ذره ، با همه وجود به جان خریدم تا شاید آخرین نفر باشم از نسل رنج کشیدگانی که تاریکی زندان را به شوق دیدار سحر در دلشان زنده نگه داشته بودند.
اما روزی "محاربم " خواندند ، می پنداشتند به جنگ "خدا"یشان رفته ام و طناب عدالتشان را بافتند تا سحرگاهی به زندگیم خاتمه دهند و از آن روز ناخواسته در انتظار اجرای حکم میباشم. اما امروزکه قرار است زندگی را ازمن بگیرند با "عشق به همنوعانم" تصمیم گرفته ام اعضای بدنم را به بیمارانی که مرگ من میتواند به آنها زندگی ببخشد هدیه کنم و قلبم را با همه ی" عشق ومهری" که در آن است به کودکی هدیه نمایم . فرقی نمیکند که کجا باشد بر ساحل کارون یا دامنه سبلان یا در حاشیه ی کویر شرق و یا کودکی که طلوع خورشید را از زاگرس به نظاره می نشیند ، فقط قلب یاغی و بیقرارم در سینه کودکی بتپد که یاغی تر از من آرزوهای کودکیش را شب ها با ماه وستاره در میان بگذارد و آنها را چون شاهدی بگیرد تا در بزرگسالی به رویاهای کودکی اش خیانت نکند ، قلبم در سینه کسی بتپد که بیقرار کودکانی باشد که شب سر گرسنه بر بالین نهاده اند و یاد "حامد " دانش آموز شانزده ساله شهر من را در قلبم زنده نگهدارد که نوشت ؛ "کوچکترین آرزویم هم در این زندگی برآورده نمیشود " وخود را حلق آویزکرد.
بگذارید قلبم در سینه کسی بتپد مهم نیست با چه زبانی صحبت کند یا رنگ پوستش چه باشد فقط کودک کارگری باشد تا زبری دستان پینه بسته پدرش ، شراره ی طغیانی دوباره در برابر نابرابریها را در قلبم زنده نگهدارد.
قلبم در سینه کودکی بتپد تا فردایی نه چندان دورمعلم روستایی کوچک شود وهر روز صبح بچه ها با لبخندی زیبا به پیشوازش بیایند واو را شریک همه ی شادی ها وبازیهای خود بنمایند شاید ان زمان کودکان طعم فقر وگرسنگی را ندانند ودر دنیای آنها واژه های "زندان ، شکنجه ، ستم ونابرابری" معنای نداشته باشد.
بگذارید قلبم در گوشه ای از این جهان پهناورتان بتپد فقط مواظبش باشید قلب انسانیست که ناگفته های بسیاری از مردم وسرزمینش را به همراه دارد از مردمی که تاریخشان سراسر رنج واندوه ودرد بوده است.
بگذارید قلبم در سینه ی کودکی بتپبد تا صبحگاهی از گلویی با زبان مادریم فریاد برارم :

"من ده مه وی ببمه باییه
خوشه ویستی مروف به رم
بو گشت سوچی ئه م دنیاییه "

معنی شعر : می خواهم نسیمی شوم و"پیام عشق به انسانها" را به همه جای این زمین پهناور ببرم.

فرزاد کمانگر
بند بیماران عفونی ، زندان رجایی شهر کرج
مورخ 8/10/87
تاریخ نگارش ؛ 2/10/87 بند امنیتی 209 اوین

پ. ن.

این آخرین نامه اش را حتما ببینید.

منبع: مجموعه فعالان حقوق بشردرایران

خدا مذهب و کنسرواتیوها

2008-07-14T12:18:00.007-05:00

فکرش رو بکن مذاهب متقاعد ميکنن مردم رو که ببينن مرد نا مرءیی را، کسی که در آسمان زندگی می کنه، نظاره گر هر کاری که تو ميکنی، هر لحظه و هر روز. مرد نا مر؛یی يه ليست داره از 10 چيز که اون نميخواد تو انجامشون بدی
و اگر تو يکی از اون 10 عمل رو انجام بدی، اون يه جای مخصوص داره که پر از آتش، دود، شکنجه، و نگرانی
که تو رو ميفرسته اونجا تا بسوزی، درد و رنج بکشی، خفه شی، جيغ بزنی گريه کنی برای هميشه و تا آخر زمان ، ولی خوب اون شما رو دوست داره و هميشه نيازمند

Don't miss this one too !

آخ و تا به کی آخ؟......

2008-05-26T01:16:00.004-05:00

فرمان نده, نگو آتش ,نگو بکش .نگو خون بریز
هیچ می دانی چه ها میکشد یه مادر تا خرامیدن نهال زندگی اش را به تماشا بنشیند؟

ma mard nistim - shahin najafi &tapesh-2012

2008-05-13T10:08:00.000-05:00

تا وقتی دیگر شاید.....

2008-04-26T03:39:00.001-05:00

در دنيا يی که دريا به راحتی شوره زار ميشه، کانی که بايد کلاهش رو بندازه هوا که قبل از شوره زار
شدن ميتونه آروم راهش رو بگيره و بره.

همبستگی با زندانیان سیاسی و دانشجویان...

2008-04-25T07:41:00.000-05:00

سین مثل ؟؟

2008-04-20T23:47:00.012-05:00

يه سر به اين عزیز زدم گفته بود که:

"عالي جناب!
نگهبان بيمارستان
شعرهاي مرا سانسور مي‌كند
تا پرستارها نفهمند
براي جراحي قلب باز
نيازي به بيهوشي با گلوله نيست
و كلمه؛
تنها كلمه،
هزاره‌ي سوم را نجات خواهد داد"

و من گفتم:

باورم کن من می فهمم و می دانم که:

" كلمه؛
تنها كلمه،

هزاره‌ي سوم را نجات خواهد داد"

حتا وقتی نگهبان شعرهایت را سانسور می کند!

نگاهت را که نمی تواند سانسور کند !
لبانت را که نمی تواند بدوزد!
پرستار می خواند پیامت را
فقط بگوکه کلمه ات با" سین" شروع می شود.

شما هم بياين کلمه بدين، کلمه ای که
با "سين' شروع ميشه و می تونه هزاره سوم رو نجات بده، می تونين تقلب هم بکنين و "سين"
هاتون رو سينگليش کنين، ولی حتماً بنويسين.

کلمه ای رو بدين که با خودش آزادی و برابری بياره , کلمه ای که فریاد زدنت رو محدود نکنه و به روزی در اون دور دستها موکولش نکنه, به روزی که قبل از آمدنش تو برای همیشه خفه شده باشی! کلمه ای که کودکان کار رو از خیابونا جمع کنه و براشون دنیا یی شاد ایمن و خلاق ایجاد کنه کلمه ای که.......... و خلاصه کلمه ای که با بودنش دیگه لازم نباشه این همه لوگو به در و دیواردنیا ی مجازی مان بزنیم و طلب حمایت کنیم برای عزیزانمان........

پ.ن.
ببخشيد که به "سين" محدود کردم ولی آخه قربونش برم 32 تا حرف........ بازم....

سکوت

2008-04-17T02:32:00.004-05:00

دلم می خواد پست قبلیم رو تکرار کنم! کسی که اعتراضی نداره تازشم اگه داشته باشین کی به کیه؟ اصلا مال خودمه !! دلم می خواد همش بگم

سکوت

سرشار از ناگفته هاست
از حرکات نا کرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده.

در این سکوت
حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو
و من.

اما من دلم ميخواد بگم "حقيقت من و فقط من"
آخ که چقدر دلم می خواد'.......

مارگوت بیگل- ترجمه احمد شاملو

سکوت

2008-04-06T17:06:00.003-05:00

سکوت

سرشار از ناگفته هاست
از حرکات نا کرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده.

در این سکوت
حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو
و من.

اما من دلم ميخواد بگم "حقيقت من و فقط من"

مارگوت بیگل- ترجمه احمد شاملو

پر سر و صداترين / جنجالي ترين ويديوي اخير

2008-03-27T23:40:00.004-05:00

2008-03-23T14:48:00.004-05:00

James Blunt - No Bravery Lyrics

There are children standing here,
Arms outstretched into the sky,
Tears drying on their face.
He has been here.
Brothers lie in shallow graves.
Fathers lost without a trace.
A nation blind to their disgrace,
Since he's been here.

And I see no bravery,
No bravery in your eyes anymore.
Only sadness.

Houses burnt beyond repair.
The smell of death is in the air.
A woman weeping in despair says,
He has been here.
Tracer lighting up the sky.
It's another families' turn to die.
A child afraid to even cry out says,
He has been here.

And I see no bravery,
No bravery in your eyes anymore.
Only sadness.

There are children standing here,
Arms outstretched into the sky,
But no one asks the question why,
He has been here.
Old men kneel and accept their fate.
Wives and daughters cut and raped.
A generation drenched in hate.
Yes, he has been here.

And I see no bravery,
No bravery in your eyes anymore.
Only sadness.

مي خوام برم کوه

2008-03-21T21:38:00.002-05:00

اين يکي از اون اهنگ ها يي که من رو براي دو روز به زمين ميکوبه و قدرته حركت را از من مي گيره,........!!

پارادوکس های نوروز

2008-03-19T15:22:00.012-05:00

اين نوشته امین قضایی من رو دچار تناقض کرد

در استقبال دیوانه وار توده ها از سال نو پارادوکسی نهفته است. اگر آنها براستی اینچین شیفته ی نو شدن هستند چرا هر سال همان سنت های کهنه را برگزار می کنند. آنها خود ِ امر کهنه را نو می کنند. آنها از منطق پوچ تکرار ِ زمان اسطوره ای سیراب می شوند.

انسان ِ "سبت" دقیقا به خاطر حفظ شش روز ِ کار است که روز هفتم کار نمی کند. در مراسم همیشه قانون و تابو نقض می شود. این نقض قاعده در مراسم دقیقا تمهیدی است برای حفظ قاعده در روزهای عادی. هدیه ی نوروزی ، اصل منفعت و مبادله را نقض می کند و این نقض سبب می شود تا مبادله به عنوان امری بدیهی در پس زمینه پذیرفته شود. مراسم نوروز نوستالوژی نسبت به جامعه پیشا طبقاتی و یا زندگی در زمان اسطوره ای و تکرارپذیر است. در مراسم چهارشنبه ی سوری ، توده ها آتش می افروزند. توده های خاموش و آتش افروزی ؟ این دقیقا همان نقض قانونی است که سبب رعایت قانون در تمامی مدت سال می شود. آیا توده ها مانند آتشفشان "های همیشه خاموش ناگهان عقده ی پرومته ی خود را در چهارشنبه ی آخر سال بیدار می کنند و یا این فقط شهامت جرقه های میل است که یک روز خیابانی می شود تا برای همیشه سال در خانه باقی بماند؟ توده ها دقیقا همان کاری را در مراسم ها انجام می دهند که هیچ وقت انجام نمی دهند. تابو شکسته می شود ، شاه و بنده یکی می شود و جامعه طبقاتی موقتا خود را به حالت تعلیق در می آورد تا حول این مراسم یعنی حول این هسته های اسطوره ای و پیشا طبقاتی ، خود ِ جامعه طبقاتی شکل بگیرد.

مراسم نوروز یکی از ارتجاعی ترین و تباه ترین مراسم های باستانی است ، نمایش ِ مقدس ماشین خانواده که هزاران سال است که جامعه ایرانی را به نابودی و ویرانی کشانده است. سفره ی مقدس خانواده با حضور قانون و ارزش مصرف ( هفت سین) ، در یک هسته ی اسطوره ای چیده می شود . آنگاه سال نو با سخن پادشاه جامعه طبقاتی آغاز می شود. آنگاه همه ی اعضای خانواده نو شدن ِ امر کهنه را به یکدیگر تبریک گفته و طلب موفقیت برای یکدیگر می کنند : پیمان ِ مقدس باند تبه کاری خانواده برای نوشیدن خون و عرق طبقات فرودست . هفت سین همان تکمیل عدد مقدس یعنی عددِ خداست. محتویات سفره که نماد ِ ارزش مصرف است هفت تاست. چرا که این همان روزی است که خدا بر عرش نشست و انسان ِ "سبت" ساخته شد. ایرانی ها هیچ نوع حیات و همبستگی اجتماعی ندارند ، حتی مراسم های آنها هم خانوادگی است. آنها مبدع ماشین های خانواده بودند ، دهشتناک ترین اختراع جامعه طبقاتی ! افتخاری بزرگ برای ایرانیان ! بروید و سفره های کثیف تان را برچینید که من از تاریخ تان ، سنت هایتان ، باورهایتان بیزاری می جویم! گرچه سفره ی شما ایرانیان هفت سین دارد اما خود شما فقط یک سین دارید : سکوت. دولت شما فقط یک سین دارد: سرکوب.

با همه اينها با اين جمله عابد توانچه پست رو مي بندم

امیدوارم تا رسیدن به برابری و آزادی ، هیچ نوروز دیگری بر سر راه نباشد

سخنرانی شاملو در آمریکا

2008-03-13T19:36:00.000-05:00

بوی موی سوخته آيد همی...

2008-03-08T09:51:00.002-06:00

توهين، تحقير، و تعرض به کرامت انسان تا چه حد؟!

اينان به راستی بر خاسته از کدام دوره مدفون شده تاريخ هستند که اينچنين به حريم انسانيت می تازند و مستانه قهقهه بيمار گونه اشان را سر می دهند؟!!

گرامی باد يكصدمين سالگرد 8 مارس ، روز جهانی زن.

2008-03-05T11:18:00.008-06:00

آرام آرام مردن را آغاز می کنی
اگر به نواهای زندگی گوش فرا ندهی
اگر برده ی عادت خود شوی
اگر همیشه از یک راه مکرر بروی
آرام آرام مردن را آغاز کرده ای
اگر روزمرگی را تغییر ندهی
اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی
اگر برای مطمئن، در نامطمئن خطر نکنی
امروز زندگی را آغاز کن
امروز خطر کن
امروز کاری بکن
نگذار به آرامی بمیری....

پابلو نرودا

بدرودهای تلخ

2008-03-02T12:07:00.004-06:00

این روند بدرودهای تلخ تا کی می خواهد ادامه داشته باشد؟ از دیروز صمد و خداحافظ دهاتی ها، تا امروز فرزاد و خداحافظ بچه ها...

انتشار از فعالان حقوق بشر در ایران

فرزاد کمانگر - زندان رجايي شهر کرج

بچه ها سلام،

دلم براي همه شما تنگ شده ، اينجا شب و روز با خيال و خاطرات شيرينتان شعر زندگي ميسرايم ، هر روز به جاي شما به خورشيد روزبخير ميگويم ، از لاي اين ديوارهاي بلند با شما بيدار ميشوم ، با شما ميخندم و با شما ميخوابم . گاهي « چيزي شبيه دلتنگي » همه وجودم را ميگيرد .

کاش ميشد مانند گذشته خسته از بازديد که آن را گردش علمي ميناميديم ، و خسته از همه هياهوها ، گرد و غبار خستگيهايمان را همراه زلالي چشمه روستا به دست فراموشي ميسپرديم ، کاش ميشد مثل گذشته گوشمان را به «صداي پاي آب » و تنمان را به نوازش گل و گياه ميسپرديم و همراه با سمفوني زيباي طبيعت کلاس درسمان را تشکيل ميداديم و کتاب رياضي را با همه مجهولات زير سنگي ميگذاشتيم چون وقتي بابا ناني براي تقديم کردن در سفره ندارد چه فرقي ميکند ، پي سه مميز چهارده باشيد با صد مميز چهارده ، درس علوم را با همه تغييرات شيميايي و فيزيکي دنيا به کناري ميگذاشتيم و به اميد تغييري از جنس «عشق و معجزه» لکه هاي ابر را در آسمان همراه با نسيم بدرقه ميکرديم و منتظر تغييري ميمانيدم که کورش همان همکلاسي پرشورتان را از سر کلاس راهي کارگري نکند و در نوجواني از بلنداي ساختمان به دنبال نان براي هميشه سقوط ننمايد و ترکمان نکند ، منتظر تغييري که براي عيد نوروز يک جفت کفش نو و يک دست لباس خوب و يک سفره پر از نقل و شيريني براي همه به همراه داشته باشد .

کاش ميشد دوباره و دزدکي دور از چشمان ناظم اخموي مدرسه الفباي کرديمان را دوره ميکرديم و براي هم با زبان مادري شعر مي سروديم و آواز ميخوانديم و بعد دست در دست هم ميرقصيديم و ميرقصيديم و ميرقصيديم .

کاش ميشد باز در بين پسران کلاس اولي همان دروازه بان ميشدم و شما در روياي رونالدو شدن به آقا معلمتان گل ميزديد و همديگر را در آغوش ميکشيديد ، اما افسوس نميدانيد که در سرزمين ما روياها و آرزوها قبل از قاب عکسمان غبار فراموشي به خود ميگيرد ، کاش ميشد باز پاي ثابت حلقه عمو زنجيرباف دختران کلاس اول ميشدم ، همان دختراني که ميدانم سالها بعد در گوشه دفتر خاطراتتان دزدکي مينويسيد کاش دختر به دنيا نميامديد.

ميدانم بزرگ شده ايد ، شوهر ميکنيد ولي براي من همان فرشتگان پاک و بي آلايشي هستيد که هنوز « جاي بوسه اهورا مزدا» بين چشمان زيبايتان ديده ميشود ،راستي چه کسي ميداند اگر شما فرشتگان زاده رنج و فقر نبوديد ، کاغذ به دست براي کمپين زنان امضاء جمع نميکرديد و يا اگر در اين گوشه از « خاک فراموش شده خدا » به دنيا نمي آمديد ، مجبور نبوديد در سن سيزده سالگي با چشماني پر از اشک و حسرت « زير تور سفيد زن شدن » براي آخرين بار با مدرسه وداع کنيد و « قصه تلخ جنس دوم بودن » را با تمام وجود تجربه کنيد . دختران سرزمين اهورا ، فردا که در دامن طبيعت خواستيد براي فرزندانتان پونه بچينيد يا برايشان از بنفشه تاجي از گل بسازيد حتماً از تمام پاکي ها و شادي هاي دوران کودکيتان ياد کنيد .

پسران طبيعت آفتاب ميدانم ديگر نميتوانيد با همکلاسيهايتان بنشينيد ، بخوانيد و بخنديد چون بعد از « مصيبت مرد شدن » تازه « غم نان » گريبان شما را گرفته ، اما يادتان باشد که به شعر ، به آواز ، به ليلاهايتان ، به روياهايتان پشت نکنيد ، به فرزندانتان ياد بدهيد براي سرزمينشان براي امروز و فرداها فرزندي از جنس « شعر و باران » باشند به دست باد و آفتاب ميسپارمتان تا فردايي نه چندان دور درس عشق و صداقت را براي سرزمينمان مترنم شويد .

رفيق ، همبازي و معلم دوران کودکيتان
فرزاد کمانگر - زندان رجايي شهر کرج

-----------------------------------------------------------

از سایت انتگراسیون ایرانیان ساکن آلمان

نامه شعر گونه یک زن معلم کرد به همکار منتظر اعدامش فرزاد کمانگر
معلم، رفیق و همبازی بچه های مدرسه

بعد از آنکه چند روز قبل در نهم اسفند فرزاد کمانگر معلم جوان کرد، دوست و رفیق و همبازی بچه ها و فعال حقوق بشری نامه ای خطاب به دانش آموزانش فرستاد و درحالی که او به "جرم" ! عشق به بچه ها و پایبندی به شرافت انسانی اش به عنوان یک معلم در آگاه کردن دانش آموزانش در انتظار اعدام بسر میبرد، از گوشه ای دیگری از این "تلخ سرزمین" به زنجیر کشیده شده، یار دردمند و همکار دیگری از او فریادی از دل برآورده تا دهان به دهان به گوش و قلب " فرزاد" رسانده شود.

به امید آنکه فرزاد زنده بماند، صدای بفنشه از مهاباد را از گوشه ای دیگر از این کره خاکی پژواک میدهیم تا در آسمان گلگون شده سرزمین "خورشید خانوم" روزنه ای به سوی قلب تپنده فرزاد و بچه هایش باز کند!

صدای اعتراض خود را برای آزادی فرزاد کمانگر به هر طریق که میتوانید بلندتر کنید!

***

* بنفشه م. از مهاباد- 12 اسفند 1386 برابر با 2 مارس 2008

آقا معلم در بند !
منهم اگر "شرعا " و "عرفا " گناه نباشد
خانم معلمی از صنف توام
و با اندیشه هایی از جنس اندیشه های تو
اما نه ! شک دارم که به آن پاکی و زلالی باشم .
و شک دارم که شاگردانم به خوبی
شاگردان معلم در بندی باشند
که به قیمت جان درسشان داده است
معلمی که در چار دیوارهای بلند
زندان رجایی شهر برای "کوروش"
آن قربانی فقر میگرید و
دلش برای گل خوردن از پسرکان خود
تنگ شده
و چقدر رویای پسرکانش را
هر چند به "نومیدی" دوست می دارد.
و اندیشه های پاکش نمی گذارند
به رویا ها و لیلا ها پشت کند.

بگذار من هم با ذغال
نه ! نه! با ذغال ! نه
با روژ لب شکسته
در جیب روپوش سیاه مریم
از ترس آن ناظم اخمو که خوب
می شناسیمش
درس" کوکب خانم" را
خط قرمزی بکشم تا
بگویم" عمه قزی" شدن
دیگر رسم نیست

من هم دلم تنگ است
من هم خسته از منطق تفریق ها و تبعیض ها
درس ریاضیات را زیر آن سنگ می گذارم
و در شیمی دنبال ماده ای هستم تا
نگذارد دخترکان آفتاب در ایفای نقش
"جنس دومی" خویش ٬ جوان نشده
پیر شوند.

آیا ممکن است؟!!!!

وای که اینجا میان کودکی و نه سالگی
چه فاصله ی حقیریست!!!!!
میان بی گناهی و گناهکار شدن
در این" تلخ سرزمین"
چه فاصله ی حقیریست!!!
و میان زندگی نکرده ای به مرگ محکوم شده
چه زمان 7 دقیقه ای حقیریست!!!

و آن که از عشق می گوید
و به انتظار معجزه ای
در یافتن یک جفت کفش نو و
سفره ای از نقل و شیرینیست
و می خواهد به جای مادر "دایه " بگوید و بنویسد
چه جنایتکار بزرگیست که جز
به مرگ " محکوم" نمی شود !!!!
وای که در این "سیاه زمین " ٬
"امنیت ملی" چه ارتفاع حقیری دارد!
که همه چیز به خطر میاندازدش!
همه چیز
همه چیز
کارگر نالان از فقرش
زن محروم از "حق بدنش"
چه زود حق شلاق می گیرند!

و رقصند ه های راضی به سیمفونی طبیعت
دست و پای بریده خود را
به جای" نفت بر سر سفره شان " کادو می گیرند!!
وای که چه خوب گفتی
میان دوست داشتن
لیلاها و رویا ها
و مصیبت مرد گشتن
میان خند ه های کودکی
و گریستن از غم نان
چه فاصله حقیری ست!!!

وای که درسم چه عقب است !
هنوز به شاگردانم نگفته ام
از درس چند تا چند زندگی امتحان است
هنوز به آنها نگفته ام مصیبت جنس دوم بودن
در سرزمین اهورا مزدا
مصیبتی به
چند سکه اسیر شدن است!!
و تاج بنفشه بر سر نهادن تا کجا در هزار توی
گم شدن است !

وای که درسم چه عقب است !
هنوز دخترکانم نمی دانند
قامت زیبایشان" شرم آور"است!
گیسوان زیبایشان در معرض دید
خورشید خانوم هم
"حرام " است !
و آرزوی پوشیدن شنل قرمز رنگ و
گل زرد بر سر نهادن
اقدام علیه " امنیت ملی " است!
هنوز به فرشتگان خود نگفته ام
کشتگاهی خواهند شد
برای هر بذر نا مطلوبی!
و به چند سکه و اندی
تازیانه خوردن را خواهند آموخت!

درسم از" ترسم" عقب است !
ترسم از آن روزی است که اگر دخترانم
درسشان را دوست نداشتند
به جای نوشتن " کاش دختر به دنیا نمی آمدیم"
بنویسند
کاش زاده نمی شدیم.

کاريکاتورهای بحث برانگيز دانمارکی، حال در آلمان

2008-02-27T12:55:00.012-06:00

بحث در مورد آزادی بیان و آزاداندیشی بحث جدیدی نیست. تعرض به بیان آزاد و به سلاخی کشاندن آزاد اندیشان در ایران قبل و بعد از انقلاب هم موضوع جدیدی نیست. سازش، کوتاه آمدن، عقب نشينی ،سکوت و تعرض به آزادی بيان به عنوان پاسخ تقريبا" هميشگی دولتمردان کشورهای غربی به اصطلاح متمدن در جواب فتاوای صادره از طرف برخاستگان ازگورستان تاريخ هم تازگی ندارد. امروز مطلب جالبی از سایت "واحد مرکزی خبر" جمهوری اسلامی خوندم ، که بسی تامل برانگيز بود. آلمانی که بلافاصله بعد از انقلاب تسليم محض جمهوری اسلامی می شود، و پخش برنامه طنز ۱۳ دقيقه ای "روودی کارول" در مورد خمينی را ممنوع می کند و دولت هلند هم به کمکش می آمده و مجوز پخش برنامه را در هلند لغو می کند. حالا چه شده که دولتمردانش از همه روزنامه های اروپایی درخواست انتشلر کاريکاتورهای دانمارکی را دارند. باید با نگاهی تیزتر به قضیه پرداخت.

متن خبر:

"فگانگ شوبله، وزير کشور آلمان امروز در گفتگو با مجله آلمانی دي سايت گفت اکنون همه روزنامه هاي اروپايي بايد اين کاريکاتورها را با اين توضيح منتشر کنند: ما انتشار آنها (کاريکاتورها) را رقت انگيز مي دانيم اما منطقي هم نيست که در واکنش به اعمال آزادي بیان و مطبوعات به خشونت متوسل شد."

گفتني است هفده روزنامه دانمارکي در اواسط ماه فوريه در دفاع از آزادی بیان، اين کاريکاتور ها منتشر کردند. اين اقدام براي همبستگي با طراح آن که هدف يک عمليات تروریستی نافرجام قرار گرفته بود، منتشر شد . وزير کشور آلمان از اين تصميم روزنامه هاي دانمارک قدرداني کرد و گفت اين اقدام نشان داد که آنها اجازه نمي دهند دچار دو دستگي شوند.

برای اطلاعات بیشتر در مورد ماجرای 'روودی کارول' هم ويديو زير را نگاه کنيد البته از اونجایی که زمانش طولانی می تونید از دقیقه۲۰ به بعد رو ببينيد:

کانی در 6 سالگی : تصور کن

2008-02-19T21:32:00.003-06:00

اینجا رو هم ببینید، پشیمون نمی شید!

اولين فستيوال اتحاديه زنان مهاجر در منيتوبا

2008-02-03T10:19:00.000-06:00

اين خبر رو از طريق ايميل از طرف اتحاديه دانشجويان ايرانی دانشگاه منيتوبا دريافت کردم. در اين اطلاعيه آمده است که اتحاديه زنان مهاجر ايالت منيتوبا قرار است يک فستيوال در تاريخ ۱۵ مارس از ساعت ۱۰ صبح تا ۵ بعد از ظهر بر گذار کند و در اونجا که قرار است ۲۰۰ مهمان هم شرکت داشته باشند علاوه بر پذیرایی از مهمانان با غذاهای سنتی هر کشوری، قرار است که يک زن از هر مليتی با پوشيدن لباس سنتی کشور مطبوعش شرکت داشته باشه و به مدت ۱۵ دقيقه در مورد زندگی زنان در کشور خودش برای حضار صحبت کنه. به نظر می آد که برنامه جالبی باشه و اينکه هر کسی خواهان باشه با داشتن ۱۵ دقيقه -وقت هرچند بسيار محدود- ميشه اشاره ای هر چند کوچک ولی مهم به شرايط زندگی زنان ايران- در حال حاظر- برای حضار که از ملیتهای متفاوتی هستند داشت. همین انگیزه باعث شد که از خوانندگان عزیز(مخصوصا" زنان عزیز داخل ایران) بخوام که اگر پیام و یا صحبتی دارند لطف کرده و حتما" برای من به شکل کامنت بذارن من هم قول می دم در صورت راهیابی به این فستیوال، انجا نظرات و پیامشون رو در رابطه با موقعیت و زندگی زن ایرانی ، ارائه کنم و در صورت عدم راهیابی تمام تلاشم رو خواهم کرد که به شکل یک پیام خطاب به فستیوال در هفته نامه دانشگاه چاپ کنم. مطلب زیر رئوس برنامه فستیوال و آخرین مطلب هم نظر خود من در مورد زندگی زن در ایران که به صورتی کاملا" اجمالی است آمده است،

About the festival:

This is a one-day event on March 15th 10 am - 5 pm
Around 200 guests are expected. Women from other communities are present there.
We will have a 6 -feet long table to present Iranian arts and antiques. Souvenirs can be sold at the table.
Every community should serve one item of food (not a complete meal though). The price of food will be paid by Immigrant Women's Association of Manitoba.
A speaker should have a 15-minute presentation about women's life in Iran.
The representatives should preferably wear traditional cloth of their country.
Representatives can bring a CD and perform traditional dances during the festival.

---------------------------

The society of Iran is a sexist society. The laws, the dominant culture, values, traditions and political system are sexist.

I am a woman a half of a man, my world is apart of man's. In this society I am not recognized as an independent human being. I am dependent on man and am defined in relation to man. I am somebody's wife, mother, and sister. Society, laws and family do not recognize me as an independent being. I am not independent in economic, lawful, social or sexual terms. My life has been decided for me. To work, study, and travel I have to get the man's permission. My sexual life is decided by the man and I don't have the right to live on my own. I can not choose who I want to share my life with. I have no right to get custody of my children.

As Maryam Namazi - an Iranian women activist says the 'situation of women living in Iran under the political Islamic laws is the outrage of the 21st century. Veiled women and girls, beheadings, stoning to death, floggings, child sexual abuse in the name of marriage and sexual apartheid are only the most brutal and visible aspects of women's rightlessness and third class status in Iran".

Blowing of the wind through her hair is a wish for my teenage daughter.

As an advocate of equality and freedom for women's rights, I strongly believe that we have to challenge any laws, religion, tradition, cultural and beliefs which are against women's rights. And I believe that a secular system that ensures unconditional equality for all the society's members and freedom of expression can also ensure success over sexist culture. In the 21^st century it is time that women have to get freedom and equality, decided for their own life and how to live a life, and have their own independent identities.

فراخوان

2008-01-27T13:17:00.000-06:00

جمعی از دانشجویان دانشگاه منیتوبا در تلاش هستند با تأسیس و ثبت یک گروه دانشجویی زیر مجموعه "آمسو" (اتحادیه دانشجویان دانشگاه منیتوبا)، ضمن اطلاع رسانی در زمینه وقایع اجتماعی- سیاسی ایران به جامعه ايرانی و غیر ایرانی، از حقوق دانشجویان و فعالان سیاسی- اجتماعی در ایران دفاع کنند. این گروه که "کمیته دفاع از دانشجویان ایرانی در بند" نامیده خواهد شد و تاکنون متشکل از افرادی با سلایق و گرایش‌های سیاسی مختلف است، هیچگونه وابستگی حزبی نخواهد داشت و فعالیت آن در راستای سازمان‌های حقوق بشر و آزادی بیان خواهد بود.

برای اینکه این گروه از طرف "آمسو" به رسمیت شناخته شود، نیاز به حداقل ۱۰ امضا به عنوان اعضای هیأت موسس می‌باشد، که حداقل دو - سوم (۷ نفر) از اعضای این هیأت باید دانشجوی دانشگاه منیتوبا و عضو "آمسو" باشند. اما برای سایر اعضا هیچگونه محدودیتی وجود ندارد. از عزیزانی که علاقمند به مشارکت هستند، دعوت می‌شود با ایمیل DCISIran@Gmail.com تماس حاصل نمایند.

جمعی از دانشجویان ایرانی دانشگاه منیتوبا

Defense Committee for Imprisoned Students of

Iran

(DCISIran)

نامه حمايتی گروه NDP دانشگاه منيتوبا

2008-01-18T00:46:00.000-06:00

این روزا که به خاطر وضعیت دانشجوای زندانی پاک به هم ریختم به هر دری می زنم تا شاید کاری -هر چند در حد یه نامه حمایتی گرفتن باشه- انجام بدم. هفته پيش بود که از اين عزيز ايميلی بدستم رسيد که در اون از جلسه گروه NDP دانشگاه مانیتوبا خبر داده بود. ساعت ۵ عصر جلسه شروع می شد. بعد از کلاس بلافاصله رفتم چندین اطلاعیه به زبان انگلیسی از وبلاگ آزادی- برابری و ۱۳ آذر پرینت گرفتم. جلسه درسالن زیر زمین یکی از دانشکده‌های دانشگاه منیتوبا برگزار میشد، به موقع اونجا رسیدم. کسی از اعضای گروه رو نمی شناختم ، در همون بدو ورود ضمن معرفی خودم با ۲ نفر از اعضای گروه شروع به صحبت کردم و در عین حال، هویج پاک کردن!(هویج جزء خوراکی‌هایی بود که قرار بود آماده بشه برای پذیرایی). سعی کردم که به شکل خلاصه علت شرکتم رو در جلسه اون روز برای اون ۲ نفر توضیح بدم، که اونها هم به گرمی استقبال کردن و برای صحبت کردن ارائه توضیحات بیشتر برای کل گروه، نوبت گرفتم. گروه NDP، گروهی از دانشجویان دانشگاه منیتوبا هستند که از اعضای حزب نئودمکرات کانادا هستند. این حزب یکی از سه حزب مطرح در کانادا است ، NDP در حال حاضر برای سومین دوره متوالی، حزب حاکم در ایالت منیتوبا می باشد. اعضاء گروه از دانشکده‌های مختلف دانشگاه بودند که هر کدام به طور خلاصه توضیحاتی کوتاه از اخبار جدید دانشکده های خودشون می دانند و خبرها رو بررسی می کردند و در نهایت در تأیید یا رد هر نوع اقدام جدید در دانشگاه اقدام به نوشتن نامه برای حمایت و یا در محکومیت موضوع مورد نظر می کردند. مثلا" یکی از اعضاء خبر بستن قرارداد توسط دانشگاه منیتوبا برای احداث اینترنشنال کالج رو داد که به طور مفصل در موردش صحبت شد و در نهایت تصمیم گرفته شد که عمل مسئولین دانشگاه منیتوبا را به خاطر بستن قرار داد محکوم کرده و خبرش رو به رسانه‌ها بکشانند. من هم در زمان مشخصی که بهم داده شده بود در مورد وضعیت دانشجویان زندانی در ایران، علت و شیوه دستگیری، و همینطور در مورد شکنجه و آزار و اذیت اون عزیزان توضیحاتی دادم که در نهایت گروه تصمیم گرفت که جمهوری اسلامی را به خاطر دستگیری، شکنجه و زندانی کردن دانشجویان قویا" محکوم کرده و حمایت خود را از دانشجویان ایرانی با ابراز انزجار از اعمال حکام جمهوری اسلامی اعلام دارند. متن زیر نامه حمایتی این گروه از عزیزان دانشجو است.

Hello

I am writing to you on behalf of the New Democratic Party (NDP) group at the University of Manitoba.

Our group was appalled to learn of the arrest of 47 Iranian students and activists leading up to and on the National Day of Students on the 16th of Azar (December 7, 2007).

While we understand that 16 of the original 47 have been released, we are disturbed that their release was only made possible by the payment of extortionate bail amounts. We are particularly horrified to hear accounts of torture and cruel treatment toward the detained students. It is terribly unfair that the families of the students haven't had any chance to visit their loved one at the prison of Avin in Tehran or other prisons of the other cities in Iran. Our group was furtther saddened to learn that six students have been kept in a separated prison and are being tortured: Mehdi Gerailoo, Saeed A. Habibi, Abed Tavancheh, Payman Piran, Majid Ashrafnejad and Behrooz Karimzadeh.

We feel obliged to condemn your government's detention of dozens of protesting students, and demand their immediate and unconditional release.

Students should have the right to attend University, demonstrate and protest free of fear of political retribution or incarceration. The Islamic Republic of Iran should recognize the people's rights to freedoms of expression, assembly, association, and strike as your people's inalienable rights. At our Canadian Universities, students are free to peacefully protest the government of the day without fear of being incarcerated. We stand with our Iranian brothers and sisters in their attempts to exercise this freedom.

The University of Manitoba NDP lends our support to those in Iran calling for the unconditional release of the recently arrested students.

I look forward to you earliest response and immediate action to address the above concerns. Furthermore, I look forward to hearing about the immediate release of the students and all others that have been detained without just cause.

Regards,

Rachel Gotthilf

on behalf of the University of Manitoba

Leader of the Islamic Republic

Ayatollah Sayed 'Ali Khamenei

Head of the Judiciary

Ayatollah Mahmoud Hashemi Shahroudi

Minister of Intelligence

Gholam Hossein Mohseni Ejeie

President

Mahmoud Ahmadinejad

Speaker of Parliament

Gholamali Haddad Adel

attention of the Article 90 Commission

Iranian Embassy in Canada

محکوميت جمهوری اسلامی توسط اتحاديه دانشجويان دانشگاه مانيتوبا

2008-01-13T12:15:00.000-06:00

در تاریخ دهم ژانویه اتحاديه دانشجويان دانشگاه مانيتوبا در کانادا، طی نامه‌ای که توسط ایمیل به رهبری، رئیس‌جمهور و وزیر دادگستری ارسال کرد، جمهوری اسلامی ایران را بخاطر دستگيری و شکنجه دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در دانشگاههای ایران در یک ماهه اخیر به شدت محکوم کرده و خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط دانشجویان در بند شده است. به اميد آزادی هر چه سريعتر اين عزيزان و تمام آزادی خواهان دربند در دخمه های جمهوری اسلامي.

January 10, 2008 10:53:55 AM

Free jailed students in Iran now

I am writing on behalf of over 22,000 students at the University of Manitoba regarding the treatment and safety of students in Iran.

The University of Manitoba Students' Union (UMSU) condemns the actions of Iranian Authorities against Iranian students. UMSU condemns the violent actions taken by Iranian Authorities which includes the kidnappings and torture of the students detained. Further, the detention of students involved in the peaceful public demonstration, is unjustified and reprehensible.

The University of Manitoba Students' Union calls upon the Iranian Government to release all students detained in recent weeks if they are prisoners of conscience, held solely on account of the peaceful exercise of their rights, and for any others to be tried promptly and fairly, in accordance with international fair trial standards, on recognizably criminal charges or else released; to make assurances that none of those arrested are subject to torture or other ill treatment; and to ensure that these detainees have unfettered access to relatives, legal representation, and any medical attention they may require.

The mistreatment of students for standing up for their rights does not go unnoticed by the international community, and I urge you to follow international standards and end the persecution of students and activists.

The whereabouts of the following students needs to be made public and for them to be released unconditionally to their family and friends:

- Mehdi Gerailoo

- Saeed A. Habibi

- Abed Tavancheh

- Payman Piran

- Majid Ashrafnejad

- Behrooz Karimzadeh

Sincerely,

Garry Sran
President University of Manitoba Students' Union
Local 103 Canadian Federation of Students

حسی بهتر از سکس

2008-01-07T18:32:00.000-06:00

سال دوم دانشگاه که بودم برای کار عملی يا پراکتيکالمون بايد به تحقيق درمورد ديابت، علائم، ميزان شيوع و همچنين شيوه کنترل آن با بيماران ديابتی صحبت می کرديم. برای همین منظور بايد به يکی از خانه های سالمندان يا" نرسينگ هوم" ها می رفتيم. از ۲-۳ روز قبل با بچه های هم گروهم يک "اد" تهیه کردیم و در آن توضیح دادیم که قرار است در فلان روز دانشجویان فلان رشته از بهمان دانشگاه برای معاینه میزان سلامت بینایی، فشار خون، میزان قند، و معاینه سلامتی پوست سالمندان عزیز به این مرکز بیایند و برای تشویق آنها اضافه کردیم که در حین معاینه پوست حتما" برای کسانی که خواهان باشند ماساژ پا هم خواهيم داشت. خلاصه روز موعود فرا رسيد. در ابتدا استقبال خوبی نشد، تا اينکه...

من و دوستم کنار هم نشسته بوديم، دوستم شروع کرده بود به ماساژ دادن پای يکی از مراجعه کننده ها، من هم که تازه داشتم دستکش می پوشيدم ، به ناگاه متوجه سر و صدای خانم مسنی که دوستم مشغول ماساژ پاهایش بود شدم.
"Wow it feels great, my God it's unbelievable, wonderful, it feels even better than sex "
و به ناگاه شلیک خنده دوستم و دیگرانی که شنیده بودند، زنی از نسل دیروز، زنی ۷۵ ساله از سکس به عنوان یک حس خوشایند با لذت تعریف می کرد، می گفت، می خندید و همه را می خنداند و همه را تشویق می کرد که بیایند و این حس بهتر از سکس را تجربه کنند. برام جالب بود، ولی نمی دانم چرا خودم به نوعی احساس شرم می کردم؟! منی که می خواهم با هر نوع تابویی در این زمینه در بیافتم، منی که برای خواسته انسانها ارزش و احترام قائلم. به این فکر می کردم کجای کار می لنگه؟ شیوه تربیت، زندگی در خفقان و زیر فشار هر روزه اسلام سیاسی، زندگی تحت حکومتی که زن بودن جرمه، شاهد سنگسار بودن به خاطر رابطه جنسی همین چیزی که یک پیر زن ۷۵ ساله با لذت در موردش حرف می زنه. هر چیزی که هست ریشه در سنتهای غلط و مداخله مذهب در زندگی خصوصی انسانها داره. باید بر علیه اش به پا خواست. شما چه فکر می کنید؟

تاريخ انقضاء

2008-01-04T05:31:00.000-06:00

تاريخ انقضاء يعنی چه و چطور می توان اين تاريخ را تعيین کرد؟ چرا بعضی محصولات تاريخ انقضاء دارند و بعضی ديگر تاريخ مصرف نا محدود دارند؟ اينها سئولاتی هستند که چند ساعتی مي شه که ذهنم رو مشغول کردن.

طبق فرهنگ لغات تاريخ انقضاء تاريخی است که بر روی محصولات غذايی يا دارويی بسته بندی شده ثبت شده است و نشان می دهد که محصول مورد نظر تا زمان تعيين شده قابل استفاده است و نه بيشتر. همچنین تاریخ انقضاء می تواند نشان دهنده اعتبار، یا معتبر بودن تا زمان مشخصی باشد، مثلا" تاریخ انقضاء برای یک کارت اعتباری، یا گذرنامه و ....

تصور کنید برای نهارتان می خواهید یک کنسرو از فروشگاه مواد غذایی تهیه کنید، مسلما" همونطور که خیلی از ماها عادت داریم که حتما" تاریخ انقضاء رو چک کنیم، شما هم این کار رو می کنید و اگر نسبت به ارزش غذایی مواد خوارکی مورد مصرفتان حساس باشید حتما" نظری به جدول ارزش غذایی هم خواهید انداخت. حالا فقط برای چند لحظه تصور کنید که کنسروی که در دست شماست اولا" تاریخ انقضاء روی اون ثبت نشده، ثانیا" در نظر بگیرید که در موقع تهیه این محصول به علت عدم رعایت نکات بهداشتی و استانداردهای مورد نیاز برای تولید سالم مواد غذایی، کنسرو مورد نظر آلوده به باکتری بوتولینیم شده باشد. همونطور که می دانید این باکتری یکی از خطرناکترین انواع باکتريهاست که باعث مسموميت شديد فرد مصرف کننده می شود، مواد غذايی آلوده به اين باکتری بسيار مهلک و کشنده است. اين باکتری به شدت توليد مثل می کند و در فضای بدون اکسيژن به حيات خود ادامه می دهد.

اين باکتری با حمله به سيستم عصبی فرد مصرف کننده، باعث افتادگی پلک چشم، ضعف عمومي، سر گيجه، خشکی دهان و گلو، تاری ديد، بی نظمی ضربان قلب، مشکل در صحبت کردن و عمل بلع، مشکلات خيلی حاد تنفسي، فلج کامل و در نهايت در صورت عدم رسیدگی و درمان بموقع، باعث مرگ می شود. خب حالا با اين اوصاف چکار می کنيد؟ کنسرو مورد نظر را سر جايش می گذاريد؟ به سراغ فروشنده می رويد که اين محصول را جمع کند و باعث مسموميت مصرف کنندگان نشود؟ يا اينکه به سراغ مراجع بالاتر می رويد(مثلا" سازمان کنترل تهیه و توزیع موادغذایی ) ؟ و یا اينکه اگر فروشنده از جمع کردن محصولات مورد نظر خودداری کرد و هيچ مرجع معتبری برای مراجعه و بررسی وجود نداشت خود دست به کار شده و به مردم هشدار می دهيد و مردم را آگاه می کنيد؟؟

و اما اصل مطلب، تاريخ انقضاء....

حدود ۳۰ سال پيش در کشوری به اسم ايران.مردم از يک محصول بدون تاريخ انقضاء که توسط کمپانی جنايتکار و قلدر آندوره به نام" يو کی-" به آنها تحميل شده بود به شدت منزجر شده و به خيابانها ريختند تا اون محصول فاسد و مسموم را به زباله دان تاريخ بندازند. آنها فرياد می زدند" شاه باید برود" "آزادی ، برابری، عدالت اجتمایی". ديگر حاضر نبودند به خانه هايشان بر گردند، خيابانها مرکز فرماندهی شان شده بود، و جايی برای تعيين تکليف آينده شان. بيرون آمده بودند و خيابانها را با تمام توان به تسخیر خود در آورده بودند، هیچ چیزی جلو دارشان نبود. مصمم و پر قدرت طومار زندگی محصول خلف "يو کی" را بر چيدند. آنجا بود که کمپانی های بزرگ دنيا "یو کی، یو اس ای، و اروپا"در يافتند که منافعشان حسابی به خطر افتاده است و بايد هر چه سريعتر چاره ای بياندشند. می دانستند که توليد قبلی شان ديگر قادر نخواهد بود که همچنان به مسموم، فلج کردن و کشتن مردم ادامه بدهد و مصرف کنندگان اجباری شان ديگر تحت هيچ شرايطی حاضر به پذيرش دوباره اش نيستند. بنابراين بيش از اين درنگ را جايز ندانستند و به کارخانه توليد مواد مسموم و کشنده خود"سیا" رفتند، سالن توليد، بخش خاور ميانه، واحد ايران. و شروع به راه اندازی تجهيزات فوق پيشرفته خود، رايزنی با کارشناسان و روانشناسان اجتمايي، اقتصاد دانان، سياستمداران، بازار يابان، نان به نرخ روز خوران، و فرصت طلبان نمودند. اينها با همه دستگاه عريض و طویلشان در یافتند که نیاز به یک کشف عظیم دارند از نوعی که بشریت برای سالهای متمادی به چشم ندیده بود. دستگاه گنج یابشان را به راه انداختند و راهی خاورمیانه شدند. بیپ، بیپ، دستگاهشان در عراق، شهر نجف به بیپ زدنهایش به نهایت فرکانس بالا و طول موج خودش رسید. کشف جديد، يه چيزی از جنس مفرغ يا هر چيز ديگري، اما با روکش طلا بيرون کشيدند، بله آنها يک موجود قرون وسطايی را از شهر نجف بيرون کشيدند، بزک دوزکش کردند، به پاریس شهر عشاق بردندش، آنگاه به کمک بوق ها و بلند گوهای تبلیغاتیشان - بی بی سی، و صدای امریکا- به مدح و ثنایش پرداختند، ملقب به مرد خدا، مبارز نستوه، خستگی ناپذیر،و مردمی اش نمودند. آنگاه تلسکوپ هایشان را بر داشتند و شروع به رؤیت حضرت اجل اینبار نه در گورستان که در ماه نمودند. کمپانی های مشترک المنافع دستپاچه برای حفظ منافعشان در خاور ميانه و مشخصا" در ايران، اين منطقه ژئوفيزيک، خوابيده بر سفره های نفت و گاز، و ديگر منابع طبيعي، و برای ايجاد کمربندی ایمن جهت جلو گيری از نفوذ و پيشی گرفتن رقيب بی پدرشان" شوروی" محصول جديدشان را به نام "جمهوری اسلامی " در مدت زمانی بسيار کوتاه با شعار مردم فریب " ضد امپریالیسم و مرگ بر آمریکایش" به مردم تشنه آزادی و برابري، ايران تحميل کردند. کشورهای مشترک المنافع آوار محصول جديد خود را که آغشته به باکتری کشنده و مهلک بوتولينيم بود"باکتری که فقط یک بیلینیوم گرم از اون با سرعت بالایی مصرف کننده را از پا در می آورد" را بدون تاريخ انقضاء بر سر مردم ايران خراب کردند. آمدند ۱۵۰۰۰۰ نفر از شریفترین و عزیزترین فرزندان این آب و خاک را اعدام کردند. بیشتر از نیم میلیون را به بهانه واهی "دفاع مقدس" و صرفا" برای تثبیت و حفظ بقاء کثیف، مسموم و مهلک خود، از دم توپ و تفنگ و موشک از خود جنایتکارتر "صدام" گذراندند و به کشتن دادند، و دست آوردش گورستانهای آباد، جوانان بی دست و پا، نابینا و درمانده را به مادران، همسران و کودکان معصوممان هدیه کردند، ننگشان باد.
تقریبا" ۳۰ سال از به قدرت رسیدنشان گذشته است . اسلام سیاسی توانست زيرپر و بال غرب و بر اساس توافق مشترک المنافعان غربى جلوى به چپ چرخيدن ايران و پيروزى سوسیالیزم در انقلاب ٥٧ را بگيرند. تولیدی جدید غرب درست از روى سیاحه محصول قبلی شان شاه و ساواک دستگیر کردند، به بند کشیدند و به جوخه های اعدام سپردند. همه شعارهاى آزادی خواهانه و عدالت طلبانه مردم را سر پیچی از اوامر پروردگار جبار بر شمردند و انقلاب و انقلاب کنندگان را به خاک و خون کشیدند. تولیدی جدید غرب کاملا" به موقع به داد منافع به خطر افتاده شان رسید و در واقع به نوعی محصول منقضی شده گذشته را احیا کرد و هار تر و جنایتکار تر به قتل عام مردم پرداخت.
این قاتلان ضد بشریت می روند تا ایران را به فلج کامل بکشانند چرا که این تنها راه بقاء و دوام آنهاست. هر روز گروهی از جوانان مارا به عناوین مختلف به (تا دیروز به اسم سیاسی، ملحد و تجزیه طلب) و امروز (به اسم اراذل و اوباش و قاچاچی) به جوخه های اعدام و یا دارهای مرگ آفرینشان می سپارند تا به طول عمر ننگینشان بیافزایند.

ولی بار دیگر مردم ما به پاخواسته اند، آگاهتر از بار پیش. این وضع دیگر قابل ادامه نیست، و این بار کسانی به میدان آمده اند و می روند که خیابانها را به زیر گامهای خود بکشند و تکلیف بساط ضد انسانی شان را برای همیشه روشن کنند، که بیشترشان زیر فشار و اختناق خود این رژیم چشم گشوده اند. این عزیزان می روند که طومارزندگی این رژیم قرون وسطایی فاسد را برای همیشه ببندند و به جایی که شایسته شان است بسپارند. به پا خواسته اند تا زیر و رو کنند، واژگون کنند، و بر آن ویرانه ها دنیایی نو بسازند.

این محصول نباید تولید می شد. این محصول حتا تولید کنندگان جنایتکارش را به ستوه آورده است، غرب بار دیگر به تکاپو افتاده است، تا هر چه زودتر فرزند نا خلفش را تشیع کند. ولی به چه قیمتی؟ نه دیگر اینبار این مردم ما نیست که هزینه بدهد تا از خارج برایش تعیین تکلیف کنند، نه به هیچ وجه.

عزیزان آزادیخواه و برابری طلب، کارگران بی دستمزد، اردوی عظیم بی کاران، زنانی که نه حاضر به تو سری خوردن هستید و نه پذیرای روسری شان، پرستاران، معلمان، دانشجویان، دانش آموزان، پزشکان، کشاورزان، کارگران نفت- رهبران همیشه سر سخت.بیآیید تا مهر تاریخ انقضاء را خود بر رژیم سفاک، خون ریز و ضد بشری بکوبیم. بپا خیزید تا اینبار خود تولید کننده باشیم، دست در دست هم، دوشادوش هم بدون کمک و دخالت هیچ نیروی خارجی. سوسیالیزم جوابگوی خواسته های انسانی مان است. بپا خیزیم و با پرچم سوسیالیزم شادی، رفاه، آسایش، برابری، و آزادی را به همدیگر هدیه کنیم و به جهانیان ثابت کنیم که سوسیالیزم عملی است. عزیزان دانشجو, این آزادی خواهان برابری طلب بیش از هر زمان دیگر به یاری و همراهیمان نیازمندند، دستان پر توانشان را در یابیم

شکنجه، ابزار حفظ قدرت

2007-12-27T16:21:00.000-06:00

امروز صبح داشتم آخرين پست اين عزيز را می خواندم و عجيب گیج شده بودم:

"الان 24 روز از زمان اولين دستگيري هاي فعالين چپ مي گذرد، هرچند اراده اي در چپ وجود دارد كه مايل است زمان اين بازداشت ها طولاني تر شود و بدش نمي آيد شهيدي از ميان اين بازداشت شدگان تقديم باورهاي لنينستي گردد تا جريان چپ هويت مستقل خود را بازيابد"

من دوست دارم از این عزیز بخواهم توضیح بیشتری بدهد. از آنجایی که من خودم را یک انسان معتقد به تفکر و آرمانهای چپ می دانم بر این باورم که تفکر چپ یا واضحتر بگویم مارکسیستها همواره مخالف شکنجه، زندان، اعدام و نقض حقوق جهانشمول انسان و ازادیهای انسان بوده و هستند و همیشه به عنوان اولین مدافعان حفظ حرمت و کرامت انسان در صف مقدم مبارازات مردمی علیه جور و جنایت بوده اند، و صد البته اولین قربانیان این جنایات.بنابراین مارکسیستها بهپشتوانه مبارزات و تلاش پی گیرانه و سازش ناپذیرشان هیچگاه برای "بازیافتن هویت مستقل خود" حاضر به پذیرش ماندن در زندان یک عزیز حتا برای چند دقیقه بیشتر نیستند تا چه برسد به اینکه بپذیرند که یکی از این عزیزان جان ببازد. نه عزیز زندگی و زنده بودن حق مسلم و انکار ناپذیر تک تک عزیزان در بند است و حیات هیچکسی نباید، و قرار نیست، قربانی اراده یک سازمان یا حزب شود. این عزیزان خود چه زیبا گفته اند:

" کارهای مهمی برای انجام دادن داریم که به ما اجازه ی مردن را نمی دهد. دنیای ما بزرگتر از آن است که اسلام سیاسی بزرگترین مشکل ما باشد. اولین مشکل پیش رو الزاما بزرگترین مشکل نیست. ما چیزهای زیادی را باید نابود کنیم و در مقابلش چیزهای بسیار زیادتری را باید از نو بسازیم".

اگر این عزیز فکر می کند که جنبش چپ برای فشار به جمهوری اسلامی و یا جلب توجه افکار عمومی در سر تا سر دنیا نیاز به اهرمی نظیر دانشجویان زندانی دارد باید بگویم که نفس وجود خود نظام ضد بشری و قرون وسطایی جمهوری اسلامی کافی است تا هر چپ مارکسیستی صدایش را بلند کند و توجه جهانیان را به ابعاد گسترده جنایات ضد بشری این نظام جلب کند. ضمنا" جمهوری اسلامی رسواتر از این حرفهاست. این عزیز در ادامه گفته است که:

"اما نگراني ديگر جريان ها، اعم از چپ و غير چپ از روند ادامه اين پروژه، لطمه ديدن كساني است كه اينك حتي پس از 24 روز تماسي با خانه نداشته اند.اين در حالي است كه نماينده مجلس تلاش مي كند با ارعاب مادران و پدران اين جوانان تمام كانال هاي اطلاعت رساني در خصوص آنها را مسدود كرده و فضا را رعب انگيز جلوه دهد"

عزیز فکر نمی کنی که این قسمت نیاز به توضیح بیشتری دارد، چون برای من به عنوان یک خواننده ابهام بر انگیز است، چپ هم خوهان در زندان ماندن این عزیزان و هم نگران در زندان ماندنشان است ؟!!

نهایتا" نویسنده عزیز اشاره کرده است" ادامه بازداشت ها در سلول هاي انفرادي براي گرفتن اقرار از زندانيان است، اقراري كه با زور و ارعاب و شكنجه و بي خوابي دادن حاصل شود به اندازه قدرت اقرار گيرندگان پوشالي است". بدون شک من با این قسمت صحبتت موافق هستم، بله شکنجه. "شکنجه" کلمه ای که ديدنش، خواندنش، شنيدنش و حتا تصورش لرزشی عجيب بر اندامم می اندازد. قوه تفکرم را برای چند لحظه مختل می کند، و تنها کلمه ای که می توانم به زبان بيارم اين است که "چرا؟"

شکنجه يکي از وحشتناکترین جنايات بشر عليه همنوعش است که به اندازه تاریخ حیات آدمی قدمت دارد.شکنجه همواره ابزاری بوده در دست نظامهای حاکم و آنهایی که قدرت در دستانشان بوده و از قدرت و زر و زورشان جهت سرکوب و ایجاد رعب و وحشت برای زیر دستانشان استفاده میکرده اند و می کنند. درزمانهای گذشته شکنجه عموما" به عنوان تنبيه مخالفان نظام هاي حاکم اعمال مي شده است و یا براي انتقام گرفتن از متخلفان البته بنا به تعاریف و قوانین نظامهای حاکم، اما در دوران مدرن امروزی شکنجه بیشتر يک ابزار سياسي است که براي اعتراف گیری، کسب اطلاعات، و ايجاد رعب و وحشت در ميان مردم استفاده ميشود.در دنیای پر از خشونت امروزی که حاصل نظام سرمایه داری است، شکنجه، خشونت و شقاوت بخش تفکیک ناپذیر نهادهاي ساختاري بسیاری از حکومتهای دنیاست و یکی از پایه های اصلی بر سر قدرت ماندنشان است. و به حق که " شکنجه را بيماري همه گير قرن بيستم ناميده اند" و متأسفانه می رود که آلودگی اش گریبانگیر قرن بیست و یکم هم بشود!! و اینجاست که باید به تمام انسانهای آزادیخواه هشدار داد که هنگامه عمل برای بر چیدن هر آنچه که حقوق بر حق و جهانشمول انسان را نادیده می گیرد یا خدشه دارش میکندفرا رسیده است.

در پستهای بعدی ام سعی می کنم که به مقوله شکنجه، تعاریفش، تاریخچه، معاهدات و کنوانسیونهای جهانی در این زمینه نگاهی داشته باشم.

پ.ن: این هم یکی از روشهای شکنجه که توسط شکنجه گران جمهوری اسلامی علیه زندانیان سیاسی و دانشجویان دریند در زندان اوین اعمال می شود:

در سلولهای انفرادی بند 209 و 325 سلولهای انفرادی خاصی وجود دارند که تماما به رنگ سپید یا قرمز هستند. زندانی سیاسی را برای مدت یک تا دو هفته درون این انفرادیهای یکدست سپید یا قرمز می اندازند و سراغی از او نمی گیرند. در سلولهای انفرادی دریچه ای به طول بیست سانتیمتر و عرض ده سانتیمتر در پائینی ترین نقطه ی درب سلول قرار دارد که زندانبانان غذای زندانی را از این دریچه داخل سلول می گذارند بنابراین زندانی تحت شکنجه ی سپید یا قرمز حتی نمی تواند لحظه ای زندان بان خود را ببیند. به دلیل رنگ یک دست سپید یا قرمز سلول بعد از دو تا سه روز حالت عصبی زندانی عوض می شود و دچار تنشهای عصبی شدید می شود. در صورت استفاده ی طولانی مدت از این شکنجه ی بی درد زندانی تا مرز جنون و از دست دادن قوای ذهنی به پیش می رود و زندانی سیاسی برای دیدن رنگی دیگر و فردی دیگر حاضر به هر نوع همکاری با تیم بازجویی می شود.

ادامه مطلب

قبل از هر چیز

2007-12-25T17:48:00.000-06:00

سلام به تو خواننده عزيز، جدا" چقدر مشکل نوشتن وقتی عادت به نوشتن نداري، مطمئنم کسانی که مثل من ترجيح می دن بخونن تا بنويسن کاملا" من رو درک می کنن، ولی چه می شه کرد وقتی که برای بيان آنچه که در درون ات می گذره بايد دست به قلم ببری يا به عبارت ديگه دست به کيبرد شد. قبل از بيان هر چيز ديگری بايد از عزيزی که زحمت راه اندازی اين وبلاگ رو کشيده صميمانه تشکر کنم و به پاس زحمت بی دريغش، اينجا قول بدم که هر از چند گاهی بنويسم. راستش من هميشه زيادی سرم شلوغ ولی سعی خواهم کرد از " من و تفکراتم،من و مدرسه، من و کار ، و من و ....." بنویسم. به هر حال تنها مشکلی که این وسط گریبان من رو خواهد گرفت اگه گفتین چیه؟؟؟

آه داشت یادم می رفت، من عموما" عادت به معرفی کردن خود ندارم، ولی بهتون اطمینان می دم که در یه زمان کوتاهی در خواهید یافت که من کی هستم، چه تفکراتی دارم،چه خصوصیات و سلایقی دارم و علاقمندی هام چه می تونن باشن.